Razlike između izmjena na stranici "Raskol Istoka i Zapada"

nema sažetka uređivanja
Seobe u Evropi počinju sa Hunima (370) a završavaju se sa Franačko-Avarskim ratovima (796).Velike seobe naroda nailaze u nezgodno vreme ali ne ruše niti jednu ’celu’ imperiju poznatog sveta (Kina, Indija, Persija i Rim, su pored gubitka teritorija ipak opstale, stim da Kina i Indija i danas traju). Rim najpre pada pod Gotima i Alarihom (410), zatim Vandalima (472) koji su ga demonski srušili i zapalili – i konačno pada Ravena ’u ruke Rimljana’ (476) pod Odoakarom (što je zvaničan pad Zapadnog carstva slanjem simbola u Carigrad) koga potom svrgavaju Langobardi obrazujući svoju državu.
Državu Langobarda na poziv jednog čoveka iz Rima (tačnije vrhovnog sveštenika iz crkve Sv.Petra ) ruše Franci na čelu sa Pipinom (756) – stvarajući Papsku državu a time i svetovni centar Zapadnog hrišćanstva (do tada je u Zapadnoj Evropi postojalo više duhovnih centara). Pipin Mali je ostvario Martelovu želju da se zavede red, a time i nova uzvišena svetovna vlast. Vlast koja će na zapadu zavesti red i biti sposobna da se odupre – Sveto Rimsko Carstvo. Karlo Veliki je prvi – novi Zapadni Rimski Car (od 800) koji smiruje anarhiju i otpočinje kulturnu obnovu tj. Karolinšku renesansu.
Činjenica da su Romani i Germani grčku filozofiju učili od Arabljana – govori mnogo. Sa druge strane, Karolinšku renesansu na svojim bedrima iznose stvaraoci Istočnog Rimskog carstva u službi Franaka. Time se stvaraju kontradiktornosti, nejasnoće. Međutim, sve je prilično jasno. Naime, Istočno carstvo je već jednom proklemovalo oslobođen Rim (pod Belisarijusom 536. godine), a u Napulju je bilo prisutno do XII veka sa sve dominacijom u vodama sredozemlja do Prvog pada Carigrada (1204). Uspostavljanje Svetog Rimskog Carstva od strane Franaka i Patrijarha iz Rima duboko je uvredilo Konstantinopolj. Rim nije prihvatao realnost svetovne, kulturne i civilizacijske potčinjenosti Carigradu***(br. Stanovnika...) što i nije bio uslov sa Istoka, već više jedna šira slika u osvit srednjeg veka ovekovečena zapažanjima Arabljana, Kumana i Slovena. Time su Pape iz Rima ne samo vređale Hrišćanski Istok korigovajućikorigujući duhovnu službu naprkos Patrijarsima iz Carigrada, već su mnogo pre Krstaških ratova pozivale na nasilje prema svim hrišćanima koji nisu ’gledali u Rim’.
Dakle, situacija je sve dramatičnija. Na Istoku – u Konstantinopolju, crkva je solidarna sa carom i u svemu ga podržava istovremeno je na čelu hrišćanstva. Na zapadu, sa druge strane, još vladaju polucivilizovani germaniGermani kojima je hrišćanstvo daleko koliko i Jerusalim, a civilizacija Istoka strana, oni teže samostalnosti i preziru CarifradCarigrad i patrijarhe. Konačna odluka Rima da raskrsti sa predrasudama oko pitanja ko je ko u hrišćanstvu jeste vrhunac.
Pape iz RimuRima falsifikovale su dokumert kojim Konstnatin I garantuje pravo Papi da vlada Zapadnim carstvom i Rimom dok bi Carevi boravili u Carigradu. Dokument nosi naziv – Cezaro-Papizam ili ti Konstantinov tetstament.''''
 
'''Konstantinova zaovstavština''' ili Cezaro – Papizam (Latin, Constitutum Donatio Constantini or Constitutum domini Constantini imperatoris) jeste falsifikovani Rimsko – carski dokument najverovatnije sastavljen između 750 i 850 godine. Njegova svrha je da distancira Franke i Istočne Rimske careve od prestola u Rimu. Dokument je najverovatnije napisan po naredbi Pape Stefana II – 752***. godine. Cezaro – Papizam je prema navodima svojih falsifikatora sastavljen u prvoj polovini IV veka i predstavljao Konstantinovu zaovstavštinu Papi Silvesteru I (koji je krstio cara) i njegovim naslednicima (kao direktnim ‘potomcima’ Sv.Petra). Neposredno pre Konstantinove selidbe u Carigrad 330. godine, Rimskim Papama je navodno dato za pravo da vladaju Rimom (praktično ruševinama) i njegovom okolinom. Međutim, dokument je imao svojih iznenađenja.
Dokument je korišćen od strane srednjovekovnoh Papa kao jedinstveno pravo da vladaju Italijom i budu iznad kraljeva, što je široko prihvatano među germanima. Ipak, Oto III odbacuje dokument čim saznaje da je reč o falsifikatu pokreće pohode na Italiju. Dante AlivijeriAligijeri Cezaro-Papizmom ismeva crkvu u svojoj "Božanstvenoj komediji"(XIII vek), a Lorenco Vala (1440) uporednim analizama pisma prvi dokazuje da je reč o falsifikatu. Konstantinov testament "davao je pravo" Papama da se prema Rimskim carevima u Carigradu oslovljavaju kao Grčkim carevima ili ti samo Istočnim carevima ili još gore – Konstantinopoljskim carevima - to je uvredilo Rimske careve. Takav akt, predstavljao je odraz političke volje na zapadu. Nakon njega, ništa više neće biti isto za hrišćanski svet.
Kao što princip sizernstva unutar feudalnog sistema nije bio uobičajen dalje od srednjovekovnoh germano – romanskih država, tako ni Cezaro – Papizam nije bio prihvatljiv za svet van Rima. Čak šta više, Daleki Istok i Islamski svet nisu sve do pada Istočnog carstva (1204) slali zvanične delegacije u Rim, a naročito ne sveštenike.
Cezaro – Papizam nikako ne prolazi u Vizantiji jer sveštenstvo smatra da crkva nije pandam carstvu već njegov sastavni deo. Vrlo brzo, da bi se spor rešio i zvanično, Rim šalje Španskog kardinala Kandidu u Carigrad, sveštenika čiji je cilj audiencija kod samoga cara.
Anonimni korisnik