Otvori glavni meni

Izmjene

Obrisano 47 bajtova ,  prije 7 godina
 
==Negrčko stanovništvo Sicilije i južne Italije==
Prisustvo:''Vidi Sikulačlanke: na[[Sikuli]], [[Enotriji]], [[Auzonci]], [[Honi]],[[Sicilija|Siciliji]] i Apeninskom poluostrvu osvedočeno je u istorijskim izvorima ([[Tukidid]] i [[Polibije]]). Međutim, teško je ustanoviti u kojim su oblastima oni tačno živeli i kakve su bile njihove veze sa drugim narodima na poluostrvu (na primer, [[Liguri]]ma, Italima, Enotrijima i Auzoncima). Indoevropski karakter sikulskog jezika vidi se iz nekoliko kratkih negrčkih natpisa koji su nađeni u istočnoj Siciliji i koji se mogu povezati sa Sikulima (od kojih je najznačajniji natpis nađen u Centuripi, danas ''Centuripe''), zatim iz natpisa na novcu i sikulskih reči koje pominju [[Antika|antički]] pisci. Izgleda da sikulski jezik pokazuje bliskost latinskom, a ima veze i sa [[Umbro-sabelski|umbro-sabelskim dijalektima]]. Migracija Sikula s Apeninskog poluostrva na Siciliju datira se u [[Praistorija|praistorijsko]] ali ne veoma udaljeno doba, s obzirom na to da u tradiciji postoje neki odjeci te seobe i s obzirom da se kontinentalni arheološki uticaj odjednom pojavljuje na kraju [[Bronzano doba|bronzanog doba]]. Osobena sikulska kultura [[Željezno doba|željeznog doba]], poznata po nekropolama u Pantalici blizu [[Sirakuza|Sirakuze]] i u Finokitu blizu Nota, cvetala je između 9. i 5. veka st. e. i postepeno se utopila u napredniju grčku civilizaciju.
:''Vidi članke: [[Sikuli]], [[Enotriji]], [[Auzonci]], [[Honi]], [[Morgeti]], [[Itali]]''
 
Prisustvo Sikula na [[Sicilija|Siciliji]] i Apeninskom poluostrvu osvedočeno je u istorijskim izvorima ([[Tukidid]] i [[Polibije]]). Međutim, teško je ustanoviti u kojim su oblastima oni tačno živeli i kakve su bile njihove veze sa drugim narodima na poluostrvu (na primer, [[Liguri]]ma, Italima, Enotrijima i Auzoncima). Indoevropski karakter sikulskog jezika vidi se iz nekoliko kratkih negrčkih natpisa koji su nađeni u istočnoj Siciliji i koji se mogu povezati sa Sikulima (od kojih je najznačajniji natpis nađen u Centuripi, danas ''Centuripe''), zatim iz natpisa na novcu i sikulskih reči koje pominju [[Antika|antički]] pisci. Izgleda da sikulski jezik pokazuje bliskost latinskom, a ima veze i sa [[Umbro-sabelski|umbro-sabelskim dijalektima]]. Migracija Sikula s Apeninskog poluostrva na Siciliju datira se u [[Praistorija|praistorijsko]] ali ne veoma udaljeno doba, s obzirom na to da u tradiciji postoje neki odjeci te seobe i s obzirom da se kontinentalni arheološki uticaj odjednom pojavljuje na kraju [[Bronzano doba|bronzanog doba]]. Osobena sikulska kultura [[Željezno doba|željeznog doba]], poznata po nekropolama u Pantalici blizu [[Sirakuza|Sirakuze]] i u Finokitu blizu Nota, cvetala je između 9. i 5. veka st. e. i postepeno se utopila u napredniju grčku civilizaciju.
 
Izuzetno je malo dokaza koji bi potvrdili prisustvo Sikula na Apeninskom poluostrvu, a takva je situacija i sa drugim primitivnim starosedelačkim populacijama današnje Kalabrije i Lukanije (Enotriji, Auzonci, Honi, Morgeti i Itali), kao i Kampanije (Auzonci i [[Oski]]). Savremeni ispitivači postavili su tezu da se duž [[Tirensko more|tirenskog]] obalnog luka u najranija vremena protezao pojas paleoitalskih naroda (tzv. zapadnih Italika ili Proto-Latina), koji su prvobitno bili povezani sa [[Latini]]ma i razlikovali se od istočnih italskih naroda, koji su naseljavali [[Apenini|apeninsku]] i [[Jadransko more|jadransku]] oblast. Arheološke nalaze čine groblja s grobovima iz gvozdenog doba, ali postoje i tragovi [[nekropola]] s [[kremacija]]ma, posebno u provinciji [[Salerno|Salernu]] i u Kalabriji. Nastali su veliki utvrđeni gradovi, posebno u unutrašnjosti Lukanije. Međutim, [[Etnicitet|etnička]] posebnost ovih antičkih naroda je postepeno zaboravljena između 8. i 4. veka st. e., što je bilo uzrokovano prodorom Grka i ekspanzijom Etruraca i istočnih Italika (Samnita, Lukanaca, Brutija).
Anonimni korisnik