Tit Kvinkcije Ata

Tit Kvinkcije Ata (lat. Titus Quinctius Atta) bio je rimski komički pesnik,[1] koji je, prema Hijeronimu, umro 77. pne. u Rimu i bio pokopan "blizu drugog miljokaza na Prenestinskom putu".[2][3] Njegovo prezime Atta doslovno znači "onaj ko hoda na vrhovima prstiju" i možda ga je dobio zato što se pojavljivao kao planiples, tj. glumac koji nastupa bosonog (obično u mimovima),[4][5] ili ― prema Festu ― zbog nekog fizičkog nedostatka na nozi.[6]

Premda je Ata pisao i epigrame,[1] od kojih je sačuvan jedan heksametarski stih,[7] ipak je daleko značajniji kao pisac togata, tj. komedija koje su obrađivale rimske običaje i uzimale teme iz italskog života. Varon hvali Atino razumevanje psihologije, Horacije aludira na to da su njegove komedije imale poklonika i u Avgustovo doba,[8] a u 2. veku n. e. arhaista Fronton kaže da je Ata bio neobično vešt u prikazivanju ženskog govora.[9][10] S druge strane, Porfirije kaže da se u Atinoj "komediji pod naslovom Materterae nabraja toliko vrsta cveća, da mu se bez sumnje može prebaciti brbljivost".[11]

Od cele produkcije Tita Kvinkcija Ate sačuvalo se nekih 25 stihova i dvanaest naslova,[7] a to su:[1]

  • Aedilicia (Edilska komedija)
  • Aquae caldae (Topli izvori)
  • Conciliatrix (Posrednica)
  • Gratulatio (Veselje)
  • Lucubratio (Noćni rad)
  • Materterae (Tetke)
  • Megalensia (Megalske igre)
  • Nurus (Snaha)
  • Satura (Satura)
  • Socrus (Svekrva)
  • Supplicatio (Molitva)
  • Tiro proficiscens (Tiron na putu)

ReferenceUredi