Otvori glavni meni

Slavoljub Vranješević (Kravica, 10. januar 1905 — ?) je bio kapetan Jugoslovenske kraljevske vojske i četnički komandant u Drugom svjetskom ratu.

Od oktobra 1941. u Nedićevoj žandarmeriji u Beogradu do kraja februara 1942, kada je došao u istočnu Bosnu u sastav Samostalnog dobrovoljačkog odreda Žagubica.[1] Od kraja 1943. komandant zapadne Bosne JVuO.

Poslije Drugog svjetskog rata suđeno mu je na Beogradskom procesu i proglašen je krivim za kolaboraciju sa Nijemcima. Osuđen na vremensku kaznu.[2]

BiografijaUredi

Slavoljub Vranješević je rođen 10. januara 1905. godine u selu Kravici kod Srebrenica, od oca Dušana i majke Danice, rođene Kojić. Prije Drugog svjetskog rata bio je žandarmerijski major.

U Aprilskom ratu Vranješević je bio komandant bataljona kod Virovitice. Poslije izbijanja ustanka u Srbiji u Drugom svjetskom ratu od oktobra 1941. do februara 1942. bio je u komandi Nedićeve žandarmerije u Beogradu kada se stavio na raspolaganju Draži Mihailoviću. Mihailović je Vranješevića postavio za načelnika štaba Jezdimira Dangića, a potom Stevana Botića u istočnoj Bosni.

U proleće 1942. godine Mihailović je stavio pod svoju komandu preko svoga oficira kapetana Dragoslava Račića (koji se nalazio na Majevici kod četničkog vojvode popa Sava Božića) sve četničke odrede u zapadnoj Bosni koji su bili objedinjeni pod komandom Radoslava Radića. Ti četnički odredi su još u proljeće 1942. sklopili pismene sporazume sa ustašama i Nijemcima o zajedničkoj borbi protiv partizana i zajedno su sa Nijemcima i ustašama učestvovali u operacijama protiv partizanskih snaga primajući od Nijemaca i ustaša oružje i municiju. O svemu tome Mihailović je bio obavešten preko kapetana Račića, pa je jula/avgusta 1942. uputio u štab Rada Radića Vranješevića i postavio ga načelnika štaba zapadnobosanskih četnika.[3] Mihailović je od tada je redovno kuririma i radio vezom od Vranješevića dobijao izveštaje i Vranješeviću slao naređenja za operacije protiv partizana, znajući da Vranješević i Rade Radić i svi njima potčinjeni komandanti (Uroš Drenović, Lazar Tešanović, Jovan Mišić i drugi) otvoreno sarađuju sa Nijemcima i ustašama u Banjoj Luci u svim operacijama protiv partizana.

Za vrijeme operacije Vajs I, borio se protiv partizanskih snaga sprečavajući im prelaz preko rijeke Vrbas, a za vrijeme operacija Švarc komandovao je četničkim odredima koji su zajedno sa Nijemcima borili protiv partizana na sektoru Divan - Kurjačje Brdo - Skakavica - Ravna gora.

Avgusta 1943, na predlog Mihailovićevog delegata Bore Mitranovića postavljen je za komandanta bosanskih četnika a krajem septembra 1943. za komandanta zapadne Bosne i na toj dužnosti ostao sve dok nije zarobljen.

U toku operacija Konjićev skok maja 1944. protiv partizana u Drvaru, četnici pod komandom Slavoljuba Vranješevića i Rada Radića, stavili su se na raspoloženje Nijemcima i kao dobri poznavaoci terena bili su putovođe njemačkih jedinica u operacijama, a pored toga vršili su napade i uništavli odsečene grupice partizana koje su u toku borbi sa Nijemcima gubile veze sa svojom glavninom. Major Vranješević je o svemu tome radiogramima izveštavao Mihailovića i na te izveštaje Mihailović je odgovarao da je glavni cilj uništiti komuniste, a da prema okupatoru treba taktizirati i koristiti ga za dobijanje oružja i municije.

Majora Vranješevića su uhvatili partizani i poslije rata mu je suđeno na Beogradskom procesu. Proglašen je krivim i osuđen je na kaznu lišenja slobode s prinudnim radom u trajanju od 20 godina, gubitak političkih i pojedinih građanskih prava sa izuzetkom roditeljskih prava u trajanju od 10 godina i na konfiskaciju celokupne imovine.

ReferenceUredi

Vanjske vezeUredi