Otvori glavni meni

Pustošenje Amoriona, koje se zbilo u augustu 838. godine, predstavljalo je jedan od važnih događaja bizantsko-arapskih ratova, odnosno posljedicu uspješne opsade bizantskog grada Amorion koju je izvela abasidska vojska pod kalifom Al-Mutasimom.

Pustošenje Amoriona
Segment Bizantsko-arapskih ratova
Datum august 838.
Lokacija Amorion
Ishod Grad zauzet i uništen od strane Abasida
Sukobljene strane
Bizantsko Carstvo Abasidski Kalifat
Komandanti i vođe
Car Teofil
Aetios
Kalif al-Mu'tasim
Afshin
Ashinas
Snage
30.000[1] 80.000[2]
Žrtve i gubici
30.000–70.000 vojnika i civila ubijeno[3][4] nepoznato

Do nje je došlo nakon što je kalif odlučio zauzeti grad u znak odmazde za niz prepada koje su preko granice izveli Bizantinci prethodne godine; motiv za napad je bio i taj što je Amorion bio jedan od najvećih i najbogatijih gradova tadašnjeg Bizanta, ali i rodno mjesto vladajuće Amorijske dinastije. Kalif je radi pohoda prikupio izuzetno veliku vojsku, i podijelio je u dva dijela; bizantski car Teofil koji, je pokušao zaustaviti jednu od dvije abasidske vojske, je teško poražen u bitci kod Anzena. Abasidske vojske su se potom spojile te zauzele napuštenu Ankiru (današnja Ankara), te potom opkolile Amorion.

Grad je bio dobro utvrđen i branio ga je veliki garnizon, ali se jedan od tamošnjih komandanta odlučio na izdaju te jedan dio bedema namjerno ostavio nebranjenim. Abasidske snage su tako nesmetano prodrle u grad te ga izložile strahovitoj pljački, paležu i pustošenju. Pretpostavlja se da je oko polovica svih stanovnika ubijeno, a preživjeli bačeni u roblje. Amorion se od tog udarca nikada nije oporavio. Većina preživjelih stanovnika je, pak, puštena na slobodu nakon primirja 841. godine, ali su najugledniji građani među njima odvedeni na kalifov dvor u Samaru gdje su godinama kasnije pogubljeni poslije odbijanja da prijeđu na islam, te poslije postali poznati kao 42 mučenika Amoriona.

Iako su Teofil i Bizantinci bili duboko demoralizirani ovako katastrofalnim događajem (koji je značajan odraz pronašao i u tadašnjim historijskim zapisima), on nije imao neposredne posljedice na dalji tok bizantsko-arapskih ratova. Al-Mutasim je, čuvši o zavjeri odnosno pobuni protiv svoje vlasti, odlučio prekinuti pohod i vratiti se u Bagdad, omogućivši Bizantincima da se postepeno oporave od gubitaka. Za Bizant su, međutim, posljedice bile vidljive u tome što je car Teofil bio duboko diskreditiran, a zajedno sa njim i njegova ikonoboračka politika, koju će njegovi nasljednici ubrzo napustiti.

IzvoriUredi

  1. Treadgold 1988, str. 414–415.
  2. Treadgold 1988, str. 297.
  3. Ivison 2007, str. 31.
  4. Treadgold 1988, str. 303.

LiteraturaUredi

Koordinate: 39°01′14″N 31°17′21″E / 39.020439°N 31.289145°E / 39.020439; 31.289145