Razlike između izmjena na stranici "Konstantin IV"

Obrisano 5 bajtova ,  prije 8 godina
m/м
razne ispravke
m/м (razne ispravke)
 
==Mladost i stupanje na presto==
 
Konstantin IV je rođen oko 650. kao najstariji sin [[Konstans II Pogonat|Konstansa II]], unuka cara [[Iraklije|Iraklija]], i Fauste, ćerke [[Valentin Aršakuni|Valentina Aršakunija]], vizantijskog vojskovođe [[Jermeni|jermenskog]] porekla. Konstans je svog prvenca krunisao za savladara u aprilu [[654]]. godine, a [[659]]. i dvojicu mlađih sinova Iraklija i Tiberija. Nakon toga, car se 661/662. uputio na krajnji zapad carstva i utvrdio svoj štab u [[Sirakuza|Sirakuzi]] na [[Sicilija|Siciliji]]. Konstansova namera bila je da sa Sicilije povede borbe protiv [[Langobardi|Langobarda]] u [[Italija|Italiji]] i zaštiti Kartaginski egzarhat u [[Afrika (provincija)|Africi]] od napada muslimanskih Arabljana koji su već u Iraklijeve vreme zagospodarili [[Sirija|Sirijom]], [[Palestina|Palestinom]] i [[Egipat|Egiptom]]. Planovi Konstansa II zahtevali su vanredne izdatke od lokalnog stanovništva tako da je nezadovoljstvo kulminiralo zaverom u kojoj je car ubijen [[15. septembar|15. septembra]] [[668]]. godine. Za cara je izvikan prisutni strateg teme Opsikijon, Jermenin [[Mizezije]]. Već u februaru 669. mladi Konstantin je otputovao na Siciliju i uz pomoć lokalnih italskih odreda pogubio Mezezija i njegove pomagače. Novi car je u znak pobede poslao Mezezijevu glavu u Konstantinopolj, a zatim je dopratio očevo telo u prestonicu gde je Konstans najposle sahranjen u carskom mauzoleju pri crkvi sv. Apostola.
 
==Opsada Carigrada==
 
[[Datoteka:Greekfire-madridskylitzes1.jpg|300px|left|thumb|'''Grčka vatra''': Prikaz vizantijskog broda koji ''grčkom vatrom'' pali drugi brod na minijaturi iz 11—12. veka.]]
 
 
==Prilike na Balkanu==
 
Vizantijske neprilike na istoku pokušali su da na Balkanu iskoriste [[Sloveni]], [[Avari]] i [[Bugari]]. Neposredno pre opsade prestonice, Konstantin je naredio namesniku [[Solun]]a da uhapsi i u lancima otpremi za Carigrad izvesnog slovenskog poglavara Pervunda (između 672. i 674. godine). Kada je Pervund utamničen u Carigradu i njegovi saplemenici Rinhinijeni i Sloveni sa Strume, kao i delegacija građana Soluna, je zatražila njegovo oslobađanje. Car je obećao da će Pervund, inače osumnjičen da priprema opsadu Soluna, biti oslobođen kada se arabljanska opsada okonča, ali je Sloven posle drugog pokušaja bekstva nateran da prizna svoje namere i osuđen na smrt. Na vest o njegovoj smrti slovenska plemena u okolini Soluna su se 675. ujedinila u pokušaju da zauzmu grad. Grad je oko dve godine bio pod blokadom i sa kopna i sa mora. Pleme Draguvita (Dragovića?) se naročito pokazalo vičnim u podizanju opsadnih sprava, dok su Strumljani svojim lakim lađama napadali grad i sa mora. Najzad, od [[25. jul|25.]] do [[27. jul]]a 677. Sloveni su svim snagama napali grad i Draguviti su upali u Solun preko severnog dela gradskih bedema ali su ubrzo odbijeni, kako su Vizantinci zabeležili, zahvaljujući čudima zaštitnika grada, [[Sveti Dimitrije|sv. Dimitrija]]. Nakon toga, opsada grada je prekinuta, ali su Strumljani nastavili da pljačkaju [[Trakija|Trakiju]] sve do Mramornog mora. Pošto su u međuvremenu i Arabljani ubedljivo poraženi, Konstantin je 678. poslao carsku vojsku iz prestonice koja je ubrzo potukla slovenske pljačkaše. Poraz Arabljana i povoljan mirovni sporazum, a zatim i pobede nad Slovenima, uticale su da, po [[Teofan Ispovednik|Teofanu Ispovedniku]], ''avarski kagan i kraljevi sa Zapada, egzarsi i Gastaldi i vladari zapadnih naroda'' pošalju poklisare i darove u Carigrad i zatraže sklapanje mira. Teofanov sumarni izveštaj je često tumačen na različite načine tako da je Georgije Ostrogorski smatrao da podrazumeva Slovene sa zapadnog Balkana (Srbe i Hrvate), dok je Andreas N. Stratos u Gastaldima video [[Langobardi|Langobarde]], a u kraljevima i vladarima zapadnih naroda [[Franci|Franke]], pa i [[Vizigoti|Vizigote]].
 
 
==Verska politika==
 
Svrgavanje uzurpatora Mezezija Konstantin IV je ostvario uz podršku pape [[Vitalijan (papa)|Vitalijana]] (657—672) koji je istovremeno agitovao širom Italije u korist mladog cara. Međutim, rimska i carigradska crkva su u to vreme bile podeljene po pitanju monotelitizma, učenja koje je trebalo da pomiri pravoslavne i monofizite. Kako je to obično bivalo, monotelitizam, koji su propagirali [[Iraklije]] i [[Konstans II Pogonat|Konstans II]] nije donelo kompromis sa monofizitima, već i nove podele unutar pravoslavne crkve, tačnije između rimskog papstva i carigradske patrijaršije. Posle Konstansove smrti monotelitizam je izgubio pređašnji značaj pošto je postalo jasno da su Sirija i [[Egipat]], u kojima je živeo najveći deo monofizita, trajno izgubljen za Vizantiju. Kada je odbijena arabljanska opsada Konstantinopolja, Konstantin IV je otpočeo pripreme na pomirenju unutar crkve.
 
 
==Poslednje godine==
 
Kao što je već pomenuto, Konstans II je presto ostavio svom najstarijem sinu Konstantinu, ali je i mlađe sinove Iraklija i Tiberija krunisao za Konstantinove savladare. Sačuvana papska pisma iz 7. veka prvo su adresirana na Konstantina kao na prvog među carevima a zatim i na njegovu braću. Po Teofanovoj hronici, vojska iz [[Tema Anatolikon|teme Anatolikon]] se pobunila 680—681, a Mihajlo Sirijac beleži da se izvesni vojskovođa Lav, možda strateg Anatolikona, tom prilikom pojavio u ime vojske pred Senatom. Konstantin je pobunu ugušio tako što je kolovođe pozvao u [[Carigrad]] i zatim ih javno obesio. Lav je navodno, nakon torture, dok je odvlačen na gubilište vikao da, kao što Sveto Trojstvo vlada na nebu, tako i trojica treba da vladaju na zemlji. Čitavu pobunu vojske današnji istoričari stavljaju u širi kontekst i povezuju sa tadašnjim vaseljenskim saborom i prilikama u carskoj porodici. Moguće je da je tokom carevog odsustva krajem 680., tokom zlosrećnog rata sa Bugarima, došlo do sklapanja zavere protiv Konstantina u kojoj su važnu ulogu igrala njegova braća. Car se upravo zbog toga, pre nego zvaničnog razloga tj bolesti, povukao iz pohoda i vratio u prestonicu. Početkom 681. u Carigrad su prispeli i vojnici iz Anatolikona čije je nezadovoljstvo možda potpireno i u korist pristalica monotelitizma. Bilo kako bilo, Konstantin je bio dovoljno snažan da nadvlada i opoziciju u vojsci i kliru i u sopstvenoj porodici. Posle zaključenja Šestog vaseljenskog sabora [[16. septembar|16. septembra]] 681. godine Konstantinova braća se više ne spominju u dokumentima i njihovi likovi nestaju sa novca. Iz razloga koji nisu zabeleženi u izvorima Konstantin je naredio da se njegovoj braći Irakliju i Tiberiju odseku nosevi i potom ih je oterao u progonstvo. Odsecanje nosa predstavljalo je u 7. veku uobičajan i efikasan način diskriminacije potencijalnih pretendenata na presto. Nije poznato gde su i kako Iraklije i Tiberije okončali svoje živote.
 
177.192

izmjene