Razlike između izmjena na stranici "Konstantin IV"

m/м
Vizantijske neprilike na istoku pokušali su da na Balkanu iskoriste [[Sloveni]], [[Avari]] i [[Bugari]]. Neposredno pre opsade prestonice, Konstantin je naredio namesniku [[Solun]]a da uhapsi i u lancima otpremi za Carigrad izvesnog slovenskog poglavara Pervunda (između 672. i 674. godine). Kada je Pervund utamničen u Carigradu i njegovi saplemenici Rinhinijeni i Sloveni sa Strume, kao i delegacija građana Soluna, je zatražila njegovo oslobađanje. Car je obećao da će Pervund, inače osumnjičen da priprema opsadu Soluna, biti oslobođen kada se arabljanska opsada okonča, ali je Sloven posle drugog pokušaja bekstva nateran da prizna svoje namere i osuđen na smrt. Na vest o njegovoj smrti slovenska plemena u okolini Soluna su se 675. ujedinila u pokušaju da zauzmu grad. Grad je oko dve godine bio pod blokadom i sa kopna i sa mora. Pleme Draguvita (Dragovića?) se naročito pokazalo vičnim u podizanju opsadnih sprava, dok su Strumljani svojim lakim lađama napadali grad i sa mora. Najzad, od [[25. jul|25.]] do [[27. jul]]a 677. Sloveni su svim snagama napali grad i Draguviti su upali u Solun preko severnog dela gradskih bedema ali su ubrzo odbijeni, kako su Vizantinci zabeležili, zahvaljujući čudima zaštitnika grada, [[Sveti Dimitrije|sv. Dimitrija]]. Nakon toga, opsada grada je prekinuta, ali su Strumljani nastavili da pljačkaju [[Trakija|Trakiju]] sve do Mramornog mora. Pošto su u međuvremenu i Arabljani ubedljivo poraženi, Konstantin je 678. poslao carsku vojsku iz prestonice koja je ubrzo potukla slovenske pljačkaše. Poraz Arabljana i povoljan mirovni sporazum, a zatim i pobede nad Slovenima, uticale su da, po [[Teofan Ispovednik|Teofanu Ispovedniku]], ''avarski kagan i kraljevi sa Zapada, egzarsi i Gastaldi i vladari zapadnih naroda'' pošalju poklisare i darove u Carigrad i zatraže sklapanje mira. Teofanov sumarni izveštaj je često tumačen na različite načine tako da je Georgije Ostrogorski smatrao da podrazumeva Slovene sa zapadnog Balkana (Srbe i Hrvate), dok je Andreas N. Stratos u Gastaldima video [[Langobardi|Langobarde]], a u kraljevima i vladarima zapadnih naroda [[Franci|Franke]], pa i [[Vizigoti|Vizigote]].
 
[[SlikaDatoteka:Dimamosaic.jpg|minithumb|desnoright|130p130px|'''Sveti Dimitrije i deca''', mozaik iz 7. veka u crkvi Sv. Dimitrija u Solunu. Mozaik je najverovatnije podignut u znak zahvalnosti zbog zaštite i pomoći koju je svetac pružio tokom slovenskih opsada grada u 7. veku.]]
 
Dok su Sloveni i Avari najposle prestali da budu opasnost po vizantijske interese na Balkanu, seoba Bugara započela je novu seriju događaja. Nakon smrti kana [[Kuvrata]], negde između 642. i 648. godine, koji je vladao raznolikim nomadskim plemenima od Azovskog mora do Kavkaza, njegovih pet sinova su se suočili sa pritiskom sa istoka u vidu nadolazećih Hazara. Bežeći ka zapadu, Kuvratov treći sin, [[Asparuh]] je naselio svoj narod, Bugare, izmeću ušća [[Dunav]]a i [[Dnjestar|Dnjestra]]. Po Teofanu, car je obavešten da su novopridošli varvari počeli da pustoše krajeve oko ušća Dunava, tako da je i tračkoj vojsci i rečnoj floti naredio da im se suprostave. Po prvi put od sicilijanskog pohoda Konstantin se krajem 680. stavio na čelo vojske. Pred carskom vojskom Bugari su se povukli u utvrđeni Oglos (čija nam tačna lokacija nije poznata). Posle svega tri do četiri dana opsade car se usled napada kostobolje povukao u primorsku Mesemvriju (danas [[Nesebar]] u Bugarskoj) kako bi se lečio u tamašnjim termalnim izvorima. Nakon toga u vizantijskoj vojsci je došlo do rasula i u prvoj polovini 681. Bugari su krenuli u gonjenje Vizantinaca. Najzad, Bugari su se zaustavili kod Odese (danas [[Varna]]) i odatle krenuli u pokoravanje slovenskih plemena koja su živela između Dunava i planine Balkan. Nakon toga, Asparuh je počeo da pljačka vizantijske gradove i odvodi roblje i iz krajeva južno od Balkana. Krajem 681. Konstantin IV je sklopio mir sa Asparuhom po cenu plaćanja godišnjeg danka. Hroničaru Teofanu, koji je živeo početkom 9. veka i koji je naš najstariji sačuvani izvor, bilo je neobično kako je Carstvo, u to vreme pobedonosno u okršajima sa organizovanijim vojnim silama, pristalo na tako ponižavajući ugovor sa jednom varvarskom hordom. Bilo kako bilo, kan Asparuh je sada vladao krajevima od južne Besarabije do Balkana, a Vizantinci su po prvi put priznali jednu državu na teritorijama koje su do tada pripadale carstvu.
 
==Verska politika==