Razlike između izmjena na stranici "Borbe za Kruševac 1944."

nema sažetka uređivanja
Iz naređenja štaba [[Druga proleterska divizija NOVJ|Druge proleterske divizije]] od 21:30 te večeri, vidi se da ni štab divizije te večeri nije bio obavešten da se snage Crvene armije još od prepodneva nalaze u gradu.
 
Tokom sledećeg dana konfuzija se do neke mere nastavila. Nakon pristizanja štaba 52. divizije Crvene armije i razgovora sa štabom [[Druga proleterska divizija NOVJ|Druge proleterske divizije NOVJ]], oficiri [[Crvena armija|Crvene armije]] prestali su da prihvataju Keserovićeve predloge, ali nisu ispoljili otvoreno neprijateljstvo, već su zahtevali "privremeno razoružanje", što su oficiri tzv.JVuO smatrali za proziran manevar.{{citat|Ujutru 16 oko 7 časova održana je konferencija na koju su prisustvovali sva tri Rusa, komandant Topličkog korpusa pukovnik Jovović, komandant Okruga pukovnik Vujičić, komandant 1 Topličke brigade, major Đurković, komandant 2 Topličke brigade, major Ivanović, komandant 3 Topličke brigade major Julinac, komandant 1 Kosaničke brigade, major Nićiforović, komandant 2 Dobričke brigade, kapetan Kostić i kapetan Popović i Uzelac koji su bili na pregovorima u Počekovini. Tom prilikom zapisnički je konstatovano šta Rusi traže od nas. Njihovi zahtevi uglavnom su se sastojali u tome, da se odmah izvrši prikupljanje svih naših jedinica,, da se ovo prikupljanje izvrši na prostoriji između Stapanje i Počekovine, gde će naše jedinice privremeno biti razoružane, da će od tih razoružanih jedinica biti formirana narodna vojska u kojoj će sve naše starešine zadržati svoje položaje, zvanja i odličja i docnije ta narodna vojska upotrebljena u borbi protiv Nemaca. Naš odgovor koji je isto tako zapisnički konstatovan sastojao se u tome, da smo mi samo jedan deo jugoslovenske vojske u Otadžbini i da prema tome ne možemo voditi posebne razgovore, jer zato nismo ni nadležni, već predlažemo da Crvena armija, odnosno njeni nadležni komandanti, odmah odrede pregovorače koje ćemo mi sprovesti do Vrhovne komande gde će sa Načelnikom Štaba Vrhovne komande generalom Dražom Mihailovićem, regulisati za celu Jugoslaviju odnos između naših i Ruskih trupa.<ref name="ReferenceA"/>}}
 
Istovremeno, u gradu su bile prisutne i snage [[Narodnooslobodilačka vojska Jugoslavije|NOVJ]], koje su zarobljavale pripadnike [[Jugoslovenska vojska u otadžbini|JVuO]] u svakoj ukazanoj prilici. Na kraju je [[Dragutin Keserović|Keserović]] sa delom svojih snaga, pretrpevši visoke gubitke u zarobljenima i nestalima, uspeo da se odvoji od snaga [[Crvena armija|Crvene armije]] i [[Narodnooslobodilačka vojska Jugoslavije|NOVJ]], i probije se prema jugozapadu, u oblast [[Ivanjica|Ivanjice]], gde se priključio snagama generala [[Miroslav Trifunović|Trifunovića]]. Nakon toga, zajedno sa glavninom [[Jugoslovenska vojska u otadžbini|JVuO]], sadejstvovao je sa [[Armijska grupa E|Armijskom grupom "E"]] prilikom njenog proboja kroz [[Sandžak]] i borbi u istočnoj [[Bosna|Bosni]].
U zvaničnoj posleratnoj jugoslovenskoj istoriografiji [[14. 10.|14. oktobar]] usvojen je kao dan oslobođenja [[Kruševac|Kruševca]], i priznavana je odlučujuća uloga [[Crvena armija|Crvene armije]]. U centru grada podignut je spomenik osamnaestorici crvenoarmejaca koji su poginuli u sukobu sa četnicima Mirka Tomaševića, a na zgradu Doma sindikata postavljena je spomen-ploča povodom oslobođenja [[Kruševac|Kruševca]].
 
U emigrantskim krugovima i publicistici međutim priča o oslobođenju [[Kruševac|Kruševca]] zauzimala je značajno mesto u obrazlaganju teze da su četnici bili antifašistička i oslobodilačka snaga, te da im je učinjena istorijska nepravda i falsifikovana istina o njima. Ovakva gledišta postala su prisutna i u [[Srbija|Srbiji]], naročito nakon članka pseudohistorijskog idiota miloslava samardžića u broju 57 neonacističkog časopisa " Pogledi " od 01.-15. marta 1990. godine, u kojem se zasluga za oslobođenje Kruševca pripisuje četnicima. Nakon ovoga tema je obrađivana u čitavom nizu knjiga i novinskih feljtona. Pod uticajem ovih tumačenjaizmišljotina koja su stekla široku popularnost, tokom devedesetih uklonjen je spomenik poginulim crvenoarmejcima, a 2004. je skinuta i spomen-ploča.
 
Istorijski arhiv [[Kruševac|Kruševca]] organizovao je izložbu dokumenata i slika, radio-Kruševac raspravu, a [[SUBNOR]] je organizovao tribine uz prisustvo učesnika i svedoka. Iz dokumenata jasno proizilazi da je postojala široka saradnja između [[Jugoslovenska vojska u otadžbini|JVuO]] i Nemaca u [[Kruševac|Kruševcu]] počev od jula 1944. [[15. 7.|15. jula]] [[1944]]. u ovom gradu održan je sastanak između predstavnika [[Četvrta grupa jurišnih korpusa JVuO|Četvrte grupe jurišnih korpusa JVuO]] i [[Vojnoupravni komandant Jugoistoka|Vojnoupravnog komandanta Jugoistoka]]<ref>[http://www.znaci.net/00001/4_12_4_93.htm Izveštaj vojnoupravnog komandanta Jugoistoka od 15. jula 1944. Komandi Grupe armija »F« o razgovoru vođenom 14. jula 1944. u Kruševcu sa četničkim komandantom Neškom Nedićem - Zbornik dokumenata i podataka o NOR-u, tom XII (nemački dokumenti), knjiga 4, Vojnoizdavački zavod, Beograd]</ref>. Sam Keserović, kao i brojni njegovi komandanti, bio više puta prisutan u [[Kruševac|Kruševcu]]. Dnevnik [[Komanda Jugoistoka (Nemačka)|Komande Jugoistoka]] pominje ga u zapisu od [[10. 8.|10. avgusta]] 1944. (Četnička grupa »Keserović« stupila je dobrovoljno pod komandu Borbene grupe »Dizener«)<ref>[http://www.znaci.net/00001/4_12_4_218.htm Ratni dnevnik Komande Jugoistoka, 10. avgust 1944 - Zbornik dokumenata i podataka o NOR-u, tom XII (nemački dokumenti), knjiga 4, Vojnoizdavački zavod, Beograd]</ref>. brojni svedoci tvrde da je, počev od [[29. 9.|29. septembra]], uglvnom živeo u svojoj kući, te da se njegov štab nalazio u centru grada.
Anonimni korisnik