Rimska ljubavna elegija: Razlika između izmjena

m
nema sažetka uređivanja
m (Bot: migracija 1 međuwiki veza sada dostupnih na stranici d:q12758336 na Wikidati)
mNo edit summary
::''zbogom za vekove sve, brate, i večan ti mir.''
 
Za razvoj rimske subjektivne elegije posebno je značajna pojava ljubavnih epigrama u [[helenizam|helenističkom]] pesništvu jer su pesme takvog oblika i takve sadržine u grčkoj književnosti 6. i 5. veka veoma retke. To ne znači da erotike nije bilo u ranoj grčkoj elegiji, posebno u vinskim i gozbenim pesmama. Mada su nam izgubljene, znamo za zbirke elegija koje su stari grčki elegičari nazivali imenima svojih dragana i miljenika. Mimnermo je oko 600. st. e. objavio zbirku elegija i dao joj ime ''Nano'', jer se navodno tako zvala njegova dragana. Ali iz sačuvanih je fragmenata vidljivo da su te pesme bile delom mitološke delom istorijske sadržine. Bilo je u njima i tuge za prolaznošću života i ljubavne čežnje, ali se ne može tvrditi da je pesnikov lični ljubavni doživljaj zauzimao značajnije mesto, a svakako nije bio glavna tema Mimnermovih elegija. Oko 400. st. e. [[Antimah]] iz Kolofona sastavio je u elegijskom distihu pesmu ''Liđanka'', navodno tražeći utehu posle smrti svoje dragane ili žene. Ali i u toj pesmi kao da nije bilo gotovo ničega ličnog: bile su to, čini se, priče o nesrećnim ljubavima i ljubavnim patnjama mitskih i legendarnih ličnosti. Potonji se aleksandrijski pesnici, kada pišu u elegijskom distihu, mahom ugledaju na Antimaha. Tek ovi helenistički pesnici češće u elegiji pevaju o ljubavnim patnjama, kao Kalimah i [[Fileta]] s Kosa, Fanokle i Hermesijanakt. Ali ni oni, čini se, nisu pevali sopstvenu ljubav, nego mitske i legendarne ljubavi bogova i heroja, ostajući tako dosledno u okvirima grčke elegijske tradicije koja vodi preko Antimaha do staroga Mimnerma. Sve nam to kazuje da je u grčkoj ljubavnoj elegiji glavno mesto imala mitska ljubavna pripovest, a lični pesnikov osećaj ljubavi služio je samo kao povod pesmi. U rimskoj elegiji elementi imaju obratni raspored: mitske se ljubavne priče kao primeri raspoređuju oko centralnog pesnikovog ljubavnog događaja. Jasno je, međutim, da je u sadržinskom pogledu rimska ljubavna elegija vezana ne samo za Kalimaha i Mimnerma, već i za starogrčku ljubavnu liriku 7. i 6. veka st. e., za [[Arhiloh]]a i [[Sapfa|Sapfu]]. Stvaranju subjektivne elegije doprineli su, pored toga, i ep i epilij, [[Teokrit|teokritovska]] idila i pastorala, nova [[nova atička komedija]] i [[tragedija]], u kojoj od [[Euripid]]ovog vremena ljubavne patnje igraju sve veću ulogu.
Neposredan prethodnik rimskih elegičara bio je Katul sa svojim pesmama upućenim Lezibiji. On takođe teži da svoju ljubav uzdigne iznad svokodnevnog života. Mada kod njega nema one specifične crte rimske elegije, njene karakteristične stilizacije zaljubljenog pesnika i slikanja ljubavnih proživljavanja kao središta života, među Katulovim velikim pesmama postoji ljubavna elegija potpuno subjektivnog karaktera, prva u rimskoj književnosti (c. 76).