Nikanor Iličić

1906. 1986. Nikanor (svetovno Nedeljko Iličić; Novi Bečej, 6. novembar 1906Sremska Kamenica, 6. novembar 1986) je bio episkop Srpske pravoslavne crkve.

Nikanor (Ilinčić)
1906. novembar 1906.
Novi Bečej Novi BečejAustrougarska
1986. novembar 1986.
Sremska Kamenica Sremska KamenicaSFRJ

Monaško zvanje

uredi

Episkop Nikanor (svetovno Nedeljko Iličić) rođen je 6. novembra 1906. u Novom Bečeju od roditelja Nedeljka i Sofije (dev. Tucakov). Osnovnu školu je završio u svom rodnom mestu, a gimnaziju u Velikom Bečkereku. Posle završene Bogoslovije u Sremskim Karlovcima, diplomirao je na Bogoslovskom fakultetu u Beogradu kao pitomac episkopa temišvarskog dr Georgija (Letića). Iste godine je zamonašen po činu male shime u manastiru Krušedolu na Đurđic. Zamonašio ga je arhimandrit Sava (Trlajić), potonji episkop-sveštenomučenik gornjokarlovački, koga će budući episkop Nikanor i naslediti na episkopskoj katedri. Kao monah postao je sabrat manastira Sv. Đurđa u Temišvarskoj eparhiji i u isto vreme postavljen za suplenta gimnazije u Velikom Bečkereku. Takođe je postavljen i za parohojskog đakona i radio na ustrojstvu bogomoljačkog pokreta. Profesorski ispit položio je 1933., a protođakonom je postao 1939.

Episkop

uredi

Nikanora Ilinčića je na položaju protođakona zatekao i izbor za episkopa gornjokarlovačkog 20. maja 1947. U čin prezvitera rukopoložio ga je 24. maja iste godine mitropolit zagrebački dr Damaskin. Hirotonisan je za episkopa u beogradskoj Sabornoj crkvi 3. juna 1947. Hirotoniju je izvršio patrijarh srpski Gavrilo sa episkopima zletovsko-strumičkim Vikentijem i šumadijskim Valerijanom.

Novi episkop gornjokarlovački Nikanor dobio je za upravu i Eparhiju dalmatinsku, kojom je administrirao sve do 1951. Međutim, kada je pošao u Dalmaciju da primi administraciju, pretučen je u Kistanju i fizički sprečen da dođe u sedište eparhije. Rad episkopa Nikanora na obnovi života desetkovane Gornjokarlovačke eparhije sprečavan je od građanskih vlasti na svakom koraku.

Četiri godine docnije, 1951., episkop Nikanor je po svom pristanku premešten u Sremsku eparhiju, gde je opet trebalo vidati ratne rane i obnavljati razorene parohijske hramove i sremske manastire. konačno, posle smrti episkopa bačkog dr Irineja (Ćirića), izabran je 1955. za episkopa bačkog. Kao episkop bački negovao je u bogosluženju veleljepije nasleđeno od svoga prethodnika.

Pored Eparhije dalmatinske, episkop Nikanor je administrirao i eparhijama Šabačko-valjevskom, Sremskom (u dva maha) i više godina Budimskom eparhijom. Još u vreme kada je bio profesor napisao je udžbenik iz liturgike za četvrti razred srednjih škola i Katihizis. Svoje radove objavljivao je uglavnom u "Duhovnoj straži" i "Glasniku Srpske pravoslavne crkve".

Umro je 6. novembra 1986. u Sremskoj Kamenici, a sahranjen u kripti Saborne crkve u Novom Sadu.

Spoljašnje veze

uredi
Prethodnik:
Sava Gornjokarlovački
episkop gornjokarlovački
19471951.
Nasljednik:
Simeon (Zloković)