Otvori glavni meni
Neprijatelj
Režija Dejan Zečević
Producent Tihomir Stanić
Deneš Sekereš
Damir Teresak
Nikolina Vučetić
Scenario Đorđe Milosavljević
Dejan Zečević
Vladimir Kecmanović
Uloge Aleksandar Stojković
Vuk Kostić
Tihomir Stanić
Slavko Štimac
Ljubomir Bandović
Muzika Nemanja Mošurović
Fotografija Dušan Joksimović
Montaža Marko Glušac
Studio Balkan film
Biberče
Tivoli Film
Maksima Film
Datum(i) premijere
6. mart 2011 (2011-03-06) (FEST)
Trajanje 108 min.
Zemlja Srbija
Jezik srpski
Budžet 1.200.000 evra

Neprijatelj je srpski film iz 2011. godine. Režirao ga je Dejan Zečević, a scenario su zajedno sa njim napisali Đorđe Milosavljević i Vladimir Kecmanović. Film je rađen u koprodukciji Srbije i Republike Srpske, uz manjinske koproducente iz Hrvatske i Mađarske. Sniman je na lokacijama na planini Kozari i u Beogradu. Finansiranje filma su pomogli Ministarstvo kulture Republike Srbije, Ministarstvo prosvjete i kulture Republike Srpske i opština Prijedor.

Film je svoju premijeru imao 6. marta 2011. godine na beogradskom Festu.

Sadržaj/Садржај

RadnjaUredi

Godina 1995, 7. dan mira nakon potpisivanja Dejtonskog sporazuma. Inženjerska jedinica deminira granicu između Republike Srpske i Federacije Bosne i Hercegovine. Svaki od vojnika nosi svoj teret ratnih iskustava i trauma, svaki se suočava sa strahovima na sopstveni način. Jedni skloni autodestrukciji, drugi srećni što su živi, treći katatonični posle doživljenih trauma, četvrti okrenuti molitvama, peti šali i smehu tamo gde im mesto i nije, neki snovima o povratku porodici, a neki okrvavljenih ruku i krišom napunjenih džepova pokušavaju se prikriti.

Kao i na samom početku tek završenog rata, dovoljna je jedna iskra ludila, da se pokrene “perpetum mobile” sukoba i nasilja među prijateljima.

UlogeUredi

KritikeUredi

Dubravka Lakić:[1]:

  „Zečevićevim junacima, prema zamisli scenariste Milosavljevića, dogodio se, šejtan lično. I to civil. Otelotvoren u liku hromog Dabe (ubedljiv Tihomir Stanić), čoveka za koga se ne zna ni ko je ni odakle je, niti se zna da li je u pitanju odavno psihički poremećena osoba, ili ga je ratna nesreća dovela u zazidanu rupu... Sve ovo deluje filmski privlačno i intrigantno, što jeste slučaj u prvom delu filma, kada se gledalac upoznaje sa filmskim junacima... Danica je jedini ženski lik, nejasno postavljena, nedorečena i pomalo nakalemljena. Drugi deo filma je znatno slabiji. Tu je jasno da sistem „organizovanog haosa“ ne može da funkcioniše na duže, da pravila igre realno-nerealno nisu jasno uspostavljena, jer je prosečnom bioskopskom gledaocu povremeno potrebna diskretna smernica kako ne bi završio u potpunoj konfuziji, što mu se u slučaju ovog filma može dogoditi. U drugom delu filma izlaze na videlo manjkavosti scenarija i dijaloških linija, koje se često svode na isprazno filozofiranje na temu tvorca univerzuma, dobra i zla, života i smrti, uz upotrebu stereotipa, što filmu oduzima snagu i čini da i sami glumci posustaju... Ako će se po čemu trajnije pamtiti ovaj film, onda je to sigurno po fotografiji Dušana Joksimovića, koja je tvrda, bez mnogo boje, uznemiravajuće hladna, načvršći je element u gradnji psihološke drame.“
()

ReferenceUredi

Vanjske vezeUredi