Neorenesansa

Neorenesansa je naziv za jedan umjetnički pravac unutar stilskog razdoblja historicizma, koji je okvirno trajao od prve trećine do kraja 19. vijeka, a najviše se ogledao u arhitekturi. Neorenesansa se temeljila na arhitekturi talijanske i francuske renesanse 16. vijeka, s dodatnim elementima preuzetim iz grčke i rimske arhitekture.[1]

Neorenesansa
Neorenesansni Hôtel de Ville (vijećnica) u Parizu iz 1880.
Neorenesansni Hôtel de Ville (vijećnica) u Parizu iz 1880.
Palača pravde u Rimu

Iako se neorenesansa koja se poklapala sa rađanjem nacionalnih država u 19. vijeku, često pretapala u nacionalne stilove, pa je tako bilo brojnih nacionalnih podstilova (njemačka, engleska, ruska, francuska...). Kako je to bilo vrijeme ubrzane industrijalizacije i naglog porasta gradova, to je bilo vrijeme građevinske ekspanzije i u tom stilu podignuto puno građevina javne namjene širom Evrope i Sjeverne Amerike.

Historija i karakteristikeUredi

Neorenesansa je bila popularna u dvije odvojene faze. Prva faza trajala je od 1840. do 1885., a druga puno raskošnija od 1890. do 1915. Zbog skupih materijala potrebnih za izgradnju, u stilu neorenesanse gradilo se najviše javne i poslovne građevine, i puno manje stambenih objekata, a to su uglavnom bile velike palače vrlo bogatih ljudi u to vrijeme.[1] Ukupno uzevši neorenesansa je bila najrašireniji stil historicističke arhitekture uopće.

 
Praški nacionalni teatar iz 1862.

Neorenesansa u FrancuskojUredi

Pariška Akademija umjetnosti École des Beaux-Arts bila je najuticajniji arhitektonski studij u zapadnog svijeta 19. vijeka. Osnovana 1819., kao nasljednik na Kraljevske akademije za arhitekturu, Akademija nije privlačila studente samo iz Francuske, već iz cijele Evrope, a nakon 1850. i iz Sjeverne Amerike. Na akademiji se na arhitekturu gledalo kao na javnu stvar koja bi trebala svojim ostvarenjima vrhunski prezentirati nacionalno i građansko dostojanstvo, te se u skladu s tim koncentrirala na usmjeravanje svojih studenata na probleme projektiranja monumentalnih javnih građevina u klasičnom stilu. Jacques-Ignace Hittorff je bio tipičan arhitekat te škole, koji u kombinaciji modernih materijala i klasičnih arhitektonskih elemenata podigao željezničku stanicu Gare du Nord u Parizu (1861. - 1865.), i crkvu sa divovskim trijemom Saint-Vincent-de-Paul (1830. - 1846.)[2] Njegov kolega Henri Labrouste, podigao je u istom gradu biblioteku Sainte-Genevieve (1843. - 1850.), koju mnogi drže remek djelom arhitekture 19. vijeka.[2]

Neorenesansa u ItalijiUredi

Neorenesansa se u Italiji poklopila sa rađanjem nacionalne države (1861.) pa je prihvaćena kao nacionalni stil obzirom da je renesansa rođena u Toskani.[2] Prvi veliki ambiciozan primjer je bila je Palača pravde u Rimu, podignuta između 1888. -1910., arhitekta Guglielma Calderinija. Istovremeno je podizan i Spomenik Viktoru Emanuelu II. (1895 - 1911.) Giuseppea Sacconija koji je danas jedan od spomenika Rima.[2]

 
Mađarska državna opera iz 1884.

Neorenesansa u NjemačkojUredi

Najznačajnija građevina u tom stilu podignuta u Njemačkoj je Walhalla, pored Regensburga kao potpuna replika grčkog hrama arhitekta Lea von Klenza.[2]

Neorenesansa u Austro-UgarskojUredi

Jedna od amblematskih građevina u tom stilu bila je palača bečkog Parlamenta (1873. - 1883.)[3] Po austrougarskim zemljama se podiglo puno građevina u tom stilu od Praga, Budimpešte, Trsta, Zagreba, Rijeke do Lavova.

GalerijaUredi

PovezanoUredi

IzvoriUredi

  1. 1,0 1,1 1840 - 1915: Renaissance Revival House Style (engleski). About.com. Pristupljeno 28. 2. 2013. 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Classicism, 1830–1930 (engleski). Encyclopædia Britannica Online. Pristupljeno 28. 3. 2013. 
  3. Parliament (engleski). Encyclopedia of Austria. Pristupljeno 5. 7. 2012. 

Vanjske vezeUredi