Neocionizam je ultranacionalistička struja koja se unutar cionističkog pokreta pojavila 1970-ih godina. Njeno biračko tijelo sastoji se većinom od jevrejskih naseljenika i nacionalista diljem Izraela, a okupljeno je oko radikalnih desničarskih stranaka kao što su Mafdal i Likud, odnosno manjih frakcija poput Tehije, Cometa, Moledeta i Jisrael ba-alije koje su utemeljene od strane imigranata iz bivšeg SSSR-a. Neocionistički pokret u fokus stavlja iredentistički koncept "biblijske Zemlje Izrael" koji se po njihovom shvaćanju odnosi ne samo na suvremeni Izrael već i na sve teritorije pod izraelskom vojnom kontrolom (Zapadna Obala, Pojas Gaze i Golanska visoravan), te zajedno predstavljaju srž identiteta jevrejske države. Druga bitna komponenta koja definira neocionizam je etnički nacionalizam pri čemu se na Jevreje gleda kao na homogenu duhovno-etničku zajednicu s povlaštenim statusom u odnosu na druge izraelske državljane. Uz svesrdnu isključivost i nacionalizam, određeni neocionisti također gaje militarističke i intervencionističke, ili čak antidemokratske i rasističke stavove. Izraelski sociolozi, politolozi i društveni kritičari ističu da su neocionističke teritorijalne pretenzije i šovinizam jedan od ključnih problema regionalnih tenzija i izolacionizma na međunarodnoj razini. U vjerskom i ekonomskom smislu, neocionizam ideološki nije homogen i obuhvaća religiozne i sekularne odnosno liberalnije i konzervativnije elemente. Korijene neocionizma analitičari datiraju u 1970-e kada je zbog uspjeha u Šestodnevnom (1967) i Jomkipurskom ratu (1973) izraelskim javnim mnijenjem dominirao stav da je agresivna politika ključ rješavanja problema, a kasnije je dodatno osnažen palestinskim intifadama (19871993; 20002008), neuspješnom konferencijom u Camp Davidu (2000), kao i istovremenim priljevom velikog broja istočnoevropskih doseljenika. Kao antipod neocionizmu navodi se postcionizam, struja koja se profilirala ranih 1980-ih na temelju općeg protivljenja vojnoj intervenciji u Libanonu (1982), a karakteriziraju je liberalizam, pacifizam i izgradnja građanske države. Pristaše postcionizma uglavnom su iz srednje klase koncentrirane u većim obalnim gradovima poput Tel Aviva.

LiteraturaUredi