McCarranov zakon

Zakon o unutrašnjoj bezbjednosti (engl. Internal Security Act), također poznat i kao Zakon o kontroli subverzivnih aktivnosti 1950. godine (engl. Subversive Activities Control Act of 1950), odnosno kao McCarranov zakon (engl. McCarran Act) je federalni zakon koji je godine 1950. donio američki Kongres SAD, a koji je predviđao niz represivnih mjera usmjerenih prema organizacijama i pojedincima koji se smatraju subverzivnim odnosno prijetnjom po ustavni poredak i nacionalnu sigurnost SAD, a što se u samom tekstu zakona izrijekom odnosilo na komuniste. Represivne mjere su uključivale pooštrenje mjera o deportaciji, oduzimanje pasoša, zabranu slobodu kretanja i oduzimanju američkog državljanstva i drugih građanskih prava na pet godina, dok je američki predsjednik ovlašetn da, u slućaju proglašavanja izvanrednog stanja može osnovati koncentracione logore u koje bi se slali pojedinci koji se smatraju "subverzivnima". Zakon je također osnovao posebno tijelo - Odbor za kontrolu subverzivnih aktivnosti (SACB) - koje je imalo zadatak utvrditi da li se neka organizacija ima smatrati "komunističkom" ili ne.

McCarranov zakon o unutrašnjoj bezbjednosti
Zakon o zaštiti Sjedinjenih Država od izvjesnih neameričkih i subverzvinih aktivnosti kroz registraciju komunističkih aktivnosti i za druge svrhe
Osnovne informacije
Država  Sjedinjene Države
Grana prava krivično pravo
upravno pravo
Jezici engleski
Prihvaćanje i stupanje na snagu
Predlagatelj federalni senator Pat McCarran
Legislatura Kongres SAD
Dostava na potpis 22. septembar 1950.
Stupanje na snagu 22. septembar 1950.
Ukidanje 1965, 1967, 1971 (djelomično)

Zakon je donesen u vrijeme eskalacije Hladnog rata, odnosno nedugo nakon što je on dobio svoju oružanu komponentu u Korejskom ratu, kao i prouzročio makartističku histeriju protiv stvarnih i navodnih komunista i "petokolonaša" u SAD. Iako je uživao snažnu podršku tadašnje javnosti, dio političara mu se suprotstavio, smatrajući ga neprihavtljivim kršenjem ustavnih sloboda i izvorom mogućih zloupotreba u budućnosti. Među njima je bio i tadašnji predsjednik Harry S. Truman 22. septembra 1950. koji je, nakon što je Zakon formalno izglasan u oba doma Kongresa, na njega uložio predjednički veto; na novom izjašnjavanju je, pak, Zakon isti dan dobio nužnu dvotrećinsku većinu.

Iako je primjena Zakona u značajnoj mjeri pomogla daljnjoj marginalizaciji američke Komunističke partije (koja će četiri godine kasnije biti i formalno zabranjena Zakonom o nadzoru komunista), Zakon je sve vrijeme bio predmetom žestokih kritika od strane pobornika ljudskih i građanskih prava, prije svega Američke unije za građanske slobode (ACLU) koja je tvrdila da je nespojiv sa Ustavom. Vrhovni sud je neke od njegovih odredbi djelomično stavio van snage - presudom u sporu Albertson v. Subversive Activities Control Board 1965. godine koji je američkim komunistima dozvolio da odbiju surađivati sa SACB, a 1967. u sporu United States v. Robel ustvrdio kako je Zakon u suprotnosti sa Prvim amandmanom Ustava koji jamči slobodu govora i političkog djelovanja. Kongrss je godine 1971. donio Zakon o nepritvaranju kojim je ukinuo brojne od njegovih najrepresivnijih odredbi, a 1972. je SACB formalno prestao sa radom.

Hipotetska primjena McCarranovog zakona protiv antiratnih aktivista u doba vijetnamskog rata predstavlja glavni zaplet politički intoniranog SF-filma Punishment Park iz 1971. godine.