Otvori glavni meni
Cigančica. Skulptura sa Španskog trga u Madridu (Federiko Kulo-Valera), dodata spomeniku Servantesu 1960. godine.

Cigančica (šp. La Gitanilla) je jedna od 12 Servantesovih novela iz zbirke Uzornih novela, objavljenih 1613. godine u izdanju Huana de la Kueste[1].

Ova novela, napisana po uzoru na italijansku tradiciju novelijera (it. novellieri ) čiji je tvorac bio Đovani Bokačo, a razradio Mateo Bandelo, ujedno je i prva novela u zbirci. Cigančica je ujedno i najduža od svih novela u zbirci i obrađuje ljubavnu tematiku sa kostumbrističkim elementima.

Novela govori o Cigančici Presiosi koja igra i peva na ulici kako bi zaradila za život i u koju se zaljubljuje Andres, mladić iz ugledne i plemenite porodice. Kao dokaz ljubavi Andres pristaje da odbaci sva svoja obeležja i udobnosti jednog plemića i da provede godinu dana živeći sa Ciganima i prema njihovim običajima. Na kraju se ispostavlja da je Presiosa takođe plemenitog roda i novela se završava svadbom između dvoje mladih koji pripadaju istoj društvenoj klasi.

Iako ova novela pripada grupi realističkih novela u okviru zbirke Uzornih novela, sadrži elemente idealizacije. Presiosa je izuzetno lepa, poštena i pametna devojka, puna vrlina, razborita i bez ijedne mane. Servantes, iako je i Presiosu i Andresa stavio u sasvim određene društvene okvire, ne lišava ih potpuno slobode odlučivanja, već im daje priliku da se dobro upoznaju i da sami odluče da li je druga osoba idealan partner ili nije. S druge strane, veoma su upečatljive slike opisa ciganskog života i sveta. Servantes ga predstavlja kao poseban svet sa sopstvenim etičkim pravilima u kom žive ljudi koji iznad svega cene svoju slobodu.

Muzika, pesma i igra su veoma bitni činioci ove novele. Društvo onovremene Španije međutim, opisano je realno, ali ne i realistički i u taj opis su utkani elementi idealizovane sredine „u kojoj je moguće pronaći lepotu i postići sreću“[1].

Servantesova Cigančica bila je uzor za mnoge druge književne junakinje u španskoj, italijanskoj, nemačkoj, francuskoj i engleskoj književnosti. Jedna od najpoznatijih je Esmeralda iz Igoovog romana „Bogorodičina crkva u Parizu“ (fr. Notre-Dame de Paris)[1].

IzvoriUredi / Уреди

  1. 1,0 1,1 1,2 Lj. Pavlović-Samurović u: Lj. Pavlović-Samurović, D. Soldatić. Španska književnost, Nolit, Beograd, 1985. str. 298.

Spoljašnje vezeUredi / Уреди