Otvori glavni meni
Judita Alargić
Judita Stambolić.jpg
Judita Alargić-Stambolić
Mesto rođenja Novi Sad
 Austrougarska
Datum smrti 2011.
Mesto smrti Beograd
 Srbija
Suprug Petar Stambolić
Profesija društveno-politička radnica
Članica KPJ od 1939.
Učešće u ratovima Narodnooslobodilačka borba
Odlikovanja
Orden za hrabrost
Orden partizanske zvezde
Partizanska spomenica 1941.

Judita Alargić-Stambolić (Novi Sad, 1. avgust 1917. – Beograd, 2011), bila je učesnica Narodnooslobodilačke borbe i društveno-politička radnica SR Srbija.

BiografijaUredi

Rođena je 1. avgusta 1917. godine u Novom Sadu. Pre rata pripadala je revolucioanrnom radničkom pokretu, a 1939. godine je postala član tada ilegalne Komunističke partije Jugoslavije (KPJ). Septembra 1940. godine bila je jedna od ukupno dve žene delegata na Šestoj pokrajinskoj konferenciji KPJ za Vojvodinu.[1]

Drugi svetski ratUredi

Okupacije Jugoslavije, 1941. godine zatekla je u Beogradu. Po partijskom zadatku je prešla u Obrenovac, gde je postala član Sreskog komitet KPJ za Obrenovac i partijski je delovala u toku priprema oružanog ustanka. Nakon formiranja Posavskog partizanskog odreda, kao kurir je održavala vezu između Odreda i Pokrajinskog komitet KPJ za Srbiju, koji se nalazio u Beogradu. Nakon Prve neprijateljske ofanzive i povlačenja partizanskih snaga u Sandžak, učestvovala je u organizovanju partizanske bolnice u Radoinji, kod Nove Varoši.[1]

 
Ljubinka Milosavljević i Judita Alargić u okolini Prozora 1943.

Početkom 1942. godine bila je politički komesar bolnice u Novoj Varoši, odakle je sa grupom ranjenika otišla u Crnu Goru. Bila je politički komesar Centralne bolnice u oslobođenoj Foči i član Politodela Druge proleterske udarne brigade. Učestvovala je kao delegat u radu Prve konferencije Antifašističkog fronta žena (AFŽ) održanog 6. decembra 1942. godine u Bosanskom Petrovcu. Tada je bila izabrana u Izvršni odbor AFŽ.[1]

Početkom 1943. godine poslata je kao instruktor Centralnog komiteta KP Jugoslavije na partijski rad u okolinu Bihaća, a krajem iste godine je postavljena za člana Politodela Trinaeste proleterske udarne brigade. Septembra 1944. godine bila je upućena na partijski rad u Vojvodinu, gde je ostala do kraja rat. Iz rata je izašla sa činom rezervnog majora JNA.[1]

Period SFRJUredi

Posle oslobođenja Jugoslavije, svoju borbu protiv fašizma je nastavila borbom protiv patrijarhata. Pripadala je grupi žena-revolucionarki koje su ostvarile dužu političku karijeru. Nalazila se na funkcijama člana Gradskog komiteta Saveza komunista Beograda, predsednika Saveza ženskih društava Beograda i člana Glavnog odbora Antifašističkog fronta žena Srbije.[2][1][3]

Završila je Višu političku školu „Đuro Đaković” u Beogradu, a na Četvrtom kongresu SKS, održanom juna 1959. godine bila je izabrana za člana Centralnog komiteta Saveza komunista Srbije.[1][3]

Umrla je 2011. godine u Beogradu. Bila je supruga istaknutog jugoslovenskog revolucionara, političara i narodnog heroja Petra Stambolića (1912–2007), koji je od 1963. do 1967. bio predsednik Saveznog izvršnog veća, a od 1982. do 1983. predsenik Predsedništva SFRJ.[4][5]

PriznanjaUredi

Nosilac Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih odlikovanja, među kojima su Orden za hrabrost i Orden partizanske zvezde trećeg reda.[3]

ReferenceUredi

LiteraturaUredi

  • Ko je ko u Jugoslaviji. Beograd: „Hronometar”. 1970. 
  • Žene Srbije u NOB. Beograd: Prosveta. 1975.