Otvori glavni meni
Emirat Granada
إمارة غرﻧﺎﻃﺔ
Imarat Gharnāṭah
Vazalna zemlja Krune Kastilje
Flag of Morocco 1147 1269.svg
12301492 Royal Banner of the Crown of Castille (Habsbourg Style).svg
Zastava Grb
Zastava Grb
Lokacija
Glavni grad Granada
Jezik/ci arapski, berberski, ladino
Religija islam
Politička struktura Vazalna zemlja Krune Kastilje
Historija
 - Uspostavljena 1230
 - Ukinuta 1492

Emirat Granada (arapski: إمارة غرﻧﺎﻃﺔ, Imarat Gharnāṭah), poznat i pod imenom Nasridsko kraljevstvo Granada (španjolski: Reino Nazarí de Granada), bio je emirat koji je egzistirao od 1230. do 1492.[1] Emirat je bio posljednji komad Iberskog poluotoka kojim su vladali muslimani. Prostirao se po teritoriju koji otprilike odgovara današnjim španjolskim provincijama Granadi, Almeriji i Malagi.

HistorijaUredi

Historija emirata Granade u Al-Andalusu usko je povezana s dinastijom Nasrida. To je bila zadnja muslimanska dinastija koja se uspela na vlast u Granadi nakon poraza Almohada u Bitci kod Las Navas de Tolosa iz 1212. godine. Oni su vladali Granadom od 1238. do 1492.[1]

Muhamed I (umro 1273.), prvi vladar iz nasridske dinastije, bio je vazal Fernanda III, kralja Kastilje i Leona, a nakon tog i Alfonsa X. Prvo je podigao fortifikacije u Guadixu, Bazi i Jaénu iz kojih je planirao napasti Granadu. To je i uradio 1237. zauzevši grad bez mnogo otpora.[2]

On je započeo je izgradnju Alhambre i postavio temelje za prosperitet Granade, primajući brojne muslimanske izbjeglice iz Seville, Valencije i Murcije.[1] Pored tog što je inicirao gradnju tog arhitektonskog remek-djela, Muhamed I proširio je i granice emirata na Malagu i Almeriju. Taj teritorij uz male izmjene ostao je dio emirata sve do kraja 1492.[2] Što se tiče odnosa sa drugim kraljevstvima na poluotoku, već prvim godinama svog postojanja Emirat Granada sklopio je vazalni ugovor sa Krunom Kastilje.[2]

Nasridski vladari koji su naslijedili Muhameda I bili su oslabljeni dinastičkim i frakcijskim sukobima, uz to još i rastrgani između lojalnosti prema kršćanskoj Kastilji i zavisnosti od svoje marinidske rodbine iz Fesa. Upravo se to afričko savezništvo na kraju pokazao katastrofalnim za nasridskog vladara Jusufa I (13331354) jer je na rijeci Salado 1340. poražen od Alfonsa XI.[1] Situacija je postala još gora nakon što se 1469. kršćanska Španjolska ujedinila brakom Fernanda II od Aragona i Isabel I od Castille.[1] Dvadeset i treći nasridski vladar Abu al-Hasan Ali (14661485) započeo je dinastičke borbe u emiratu, dok se prema vani ratoborno ponašao prema Kastilji i odbijao priznati njihove vladare za suverene.[1] Rezultat takve politike bilo je konačno zauzimanje Granade 1492.[1]

Posljednji emiri vidjeli su da je svemu došao kraj, pa su nastojali postići sporazum kojim bi se stanovništvu omogućio ostanak u svojim domovima, poštovala njihova imovina i vjerska prava. Na kraju je takav dogovor i postignut.[2] Posljednji nasridski emir Muhamed XII od Granade se u januaru 1492. i formalno odrekao suvereniteta, predao teritorij Kruni Kastilje i na kraju je otišao u egzil u Maroko. Dogovor o toleranciji nije dugo potrajao jer su pobjednici nakon nekoliko maurskih pobuna naredili maurskom stanovništvu da se ili pokrsti ili iseli.[2] Većina stanovnika pristala se pokrstiti, pa su tako postali Moriski, ali su kradomice nastavili prakticirati stare običaje i vjeru, što im nije puno pomogle jer su kasnije protjerani.[2]

IzvoriUredi

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 "Naṣrid dynasty" (engleski). Encyclopaedia Britannica. https://www.britannica.com/topic/Nasrid-dynasty. pristupljeno 8. 06. 2019. 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 "Introducción a la historia del Reino de Granada" (španjolski). Arte guias. https://www.arteguias.com/reinogranada.htm. pristupljeno 8. 06. 2019. 

Vanjske vezeUredi