Otvori glavni meni

Detinjstvo i mladostUredi

Dejan Lučić je rođen u Beogradu 15. novembra 1950. godine. Završio je Fakultet političkih nauka Univerziteta u Beogradu, zajedno sa bivšim načelnikom državne bezbedosti Jovicom Stanišićem, i komandantom specijalnih jedinica državne bezbednosti Frankom Simatovićem Frenkijem, sa kojima je ostao dugogodišnji prijatelj.

Književni radUredi

TematikaUredi

Dejan Lučić se u svojim knjigama bavi tematikom teorijama zavere poput masonerije, tajnih društava, Rimokatoličke crkve i sl. koje predstavlja u svojim špijunsko-obaveštajnim romanima.

Lučić o svom porekluUredi

Dejan Lučić navodi da je potomak Jelene-Ilke Marković, koja je 11. oktobra 1882. godine u Sabornoj crkvi u Beogradu pucala na kralja Milana Obrenovića. Ovaj događaj je poznat kao Ilkin atentat. Lučić tvrdi i da je potomak vojvode Milenka Stojkovića iz Prvog srpskog ustanka. Takođe navodi da je njegov deda bio učesnik demonstracija u Beogradu 27. marta 1941.

PromocijeUredi

Dejan Lučić je promocije svojih knjiga održavao u Studentskom kulturnom centru u Beogradu. Prva promocija je bila 1999. godine, kada je predstavio knjigu Islamska Republika Nemačka. Na toj promociji je pored autora, govorio i beli mag Lav Geršman. Druga promocija je takođe bila u Studentskom kulturnom centru u Beogradu, kada je predstavljena knjiga Kineska osveta.

Promocije u dijasporiUredi

Dejan Lučić je održavao promocije svojih knjiga i u dijaspori.

On je u srpskoj emigraciji u Nemačkoj i Sjedinjenim Američkim Državama držao promocije svojih knjiga, prvenstveno knjige Tajne albanske mafije.

DelaUredi

Politički radUredi

Dejan Lučić je devedesetih godina bio osnivač Srpskog pokreta obnove, i bio je predsednik gradskog odbora istog, ali je ubrzo izbačen iz partije. Zbog toga ga je Vuk Drašković, predsednik Srpskog pokreta obnove, u svojoj knjizi Meta, okarakteriosao kao člana Službe državne bezbednosti.

Dejan Lučić je dugo prekinuo rad u politici, sve do 2011. godine, kada se u politiku vratio kao osnivač Srpske demokratske stranke osnovane u martu 2011. godine.

Kao dugogodišnji prijatelj Jovice Stanišića i Franka Simatovića, pojavio se kao svedok na njihovom suđenju u Haškom tribunalu 2011. godine, gde je potvrdio da poznaje optužene, i da nikada nije radio za Službu državne bezbednosti.

LiteraturaUredi

Spoljašnje vezeUredi