Baia Mare (njemački: Frauenbach ili Neustadt, mađarski: Nagybánya) je grad na sjeveru Rumunjske od 123,738 stanovnika.[1]prije nekoliko dekada (1992.) imao je 149,205 stanovnika[1], ali mu odtada stalno opada broj stanovnika.

Baia Mare
Panorama grada
Panorama grada
Panorama grada
Koordinate: 47°40′N 23°35′E / 47.667°N 23.583°E / 47.667; 23.583
Država  Rumunjska
Okrug Maramureş
Vlast
 - gradonačelnik Cătălin Cherecheş
Površina
 - Ukupna 233.47 km²[1]
Visina 228
Stanovništvo (2011.)
 - Grad 123,738[1]
 - Gustoća 530[1]
Vremenska zona UTC+2 (UTC+3)
Poštanski broj 430311
Pozivni broj (+40) 0262
Službene stranice
www.baiamare
Karta
Baia Mare na mapi Rumunije
Baia Mare
Baia Mare

Baia Mare je administrativni centar okruga (judet) Maramureş[2]

Geografske karakteristike

uredi

Baia Mare leži u kotlini rijeke Săsar, dobro zaštićen planinama koje je štite od hladnih sjeveroistočnih vjetrova pa zbog tog ima gotovo mediteransku vegetaciju.[2]

Grad je udaljen 600 km od Bukurešta, 70 km od mađarske, i 50 km od ukrajinske granice.

Historija

uredi

Naselje pod imenom - Neustadt osnovali su u 12. vijeku saski kolonisti.[2] Pod današnjim imenom Baia Mare naselje je prvi put spomenuto 1329. Sve do 1948. Baia Mare bila je biskupsko sjedište grkokatoličke crkve.[2]

Grad se od srednjeg vijeka razvijao kao rudarski centar, promjenjive sreće. Svoj pravi razvoj doživio tek nakon Drugog svjetskog rata kad su podignuti brojni pogoni teške industrije; topionice olova i bakra[2] (današnji Cuprom) i veliki kompleks kemijske industrije. Nakon demokratskih promjena 1990-ih rudarstvo i pogoni teške industrije su uglavnom bankrotirali i više ne rade.

Znamenitosti

uredi

Od historijskih znamenitosti, najveća atrakcija je gotički toranj sa satom iz 14. vijeka, katedrale sv. Stefana koji dominira nad srednjovjekovnim kvartom.[2]

Gradovi prijatelji

uredi

Izvori

uredi
  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 „Baia Mare” (engleski). City population. Pristupljeno 23. 02. 2015. 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Baia Mare (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 22. 02. 2015. 

Literatura

uredi

Vanjske veze

uredi