Autonomistički marksizam

Merge-arrows 2.svg Predloženo je da se ovaj članak spoji s člankom Autonomni pokreti.
Molimo vas da svoje mišljenje o ovom prijedlogu iznesete na stranici za razgovor.

Autonomistički marksizam ili Autonomizam je skup anti-autoritarnih levičarskih političkih i društvenih pokreta i teorija. Kao teorijski sistem, prvo se pojavio u Italiji šezdesetih, iz operaizma. Kasnije su post-marksističke i anarhističke tendencije postale značajne, nakon uticaja Situacionista, neuspeha italijanskih radikalno levih pokreta sedamdesetih i pojave nekolicine važnih teoretičara među kojima su Antonio Negri, Mario Tronti, Paolo Virno i Franco "Bifo" Berardi.

Georgy Katsiaficas sumira forme autonomnih pokreta govoreći da "U suprotnosti sa centralizovanim odlučivanjem i hijerarhijskim stukturama vlasti modernih institucija, autonomni društveni pokreti direktno uključuju ljude u donošenje odluka koje se tiču njihovog svakodnevnog života. Oni nastoje da prošire demokratiju i pomognu ljudima da se oslobode političkih struktura i obrazaca ponašanja koji su nametnuti spolja."[1] Time se poziva na nezavisnost društvenih pokreta od političkih stranaka u revolucionarnoj perspektivi koja nastoji da stvori praktične političke alternative kako autoritarnom socijalizmu tako i savremenoj parlamentarnoj demokratiji.

Autonomizam je uticao na nemački i holandski Autonomen, širom sveta rasprostranjen pokret društvenih centara, a danas je uticajan u Italiji, Francuskoj, i nešto manje u zemljama engleskog govornog područja. Oni koje se deklarišu kao autonomisti, danas variraju od marksista do post-strukturalista i anarhista.

  1. Georgy Katsiaficas. The Subversion of Politics: European Autonomous Social Movements and the Decolonization of Everyday Life. AK Press. 2006.