Otvori glavni meni
al-Hajsam ibn Adi
Nema slobodne slike
Rođen/a al-Hajsam ibn Adi al-Taji
oko 738. (120. AH)
Kufa, Omejadski Kalifat
Umro/la 822. (207. AH)
Fam al-Silh, Abasidski Kalifat
Prebivalište Kufa i Bagdad
Ostala imena Abu Abdul-Rahman (kunja)
Etnicitet Arapin
Zanimanje pisac, historičar, biograf, genealog
Mjesto porijekla Manbidž
Poznat/a po historijskim djelima i prvoj analističkoj šemi slaganja prenosilaca
Vjeroispovjest islam (sunizam)
Rodbina Banu Taj? (pleme)

Abu Abdul-Rahman al-Hajsam ibn Adi al-Taji (arap. أبو عبد الرحمن الهيثم بن عدي الطائي; Kufa, oko 738. – Fam al-Silh, 822), srednjovjekovni muslimanski pisac, historičar, biograf i genealog, jedan od prvih predstavnika ranoislamske historiografije. Karijeru je započeo u Kufi i nastavio u Bagdadu gdje se družio s abasidskim kalifima i tako postao dobro upućen u dvorske poslove. Tokom života napisao je oko pedeset djela od kojih niti jedno nije u cjelosti sačuvano, međutim, znatan dio opusa preživio je prenošenjem u radovima kasnijih historičara. Fragmenti njegovih tekstova važan su primarni izvor za abasidsku državnu upravu ranog 9. vijeka i posebno kronologiju hadiskih studija.

Sadržaj/Садржај

BiografijaUredi / Уреди

Biografske informacije o al-Hajsamu u primarnim izvorima su oskudne,[1] no određeni detalji njegovog života mogu se rekonstruirati na temelju djela kao što su Kitab al-tabakat al-kubra od ibn Sada, Kitab al-davla al-abasija od ibn al-Nataha, Kitab al-buhala od al-Džahiza, Kitab al-ma'arif od ibn Kutajbe, Ansab al-ašraf od al-Balazurija, Ahbar al-kudat od Vakija, Murudž al-zahab va ma'adin al-džavahir od al-Masudija, Kitab al-agani od Abu al-Faradža al-Isfahanija, Kitab al-fihrist od ibn al-Nadima, Tarih Bagdad od al-Hatiba al-Bagdadija, Iršad al-arib ila marifat al-adib od Jakuta al-Hamavija, Inba al-ruvat ala anba al-nuhat od al-Kiftija, Vafajat al-ajan va anba al-zaman od ibn Halikana, Mizan al-itidal od al-Zahabija i Lisan al-mizan od ibn Hadžara al-Askalanija.[2]

Precizan datum al-Hajsamovog rođenja nije poznat.[3] Prema Jakutovom Iršadu rođen je prije 130. AH (747/748. AD), što se vjerojatno temelji na pisanjima historičara ibn Sada i ibn Kutajbe koji navode da je al-Hajsam prisustvovao sprovodu Abdul-Malika ibn Omara, kufanskog kadije umrlog navedene godine.[3] Prema anonimnoj tvrdnji sumnjive vjerodostojnosti koju prvi citira al-Hatib, al-Hajsam je umro u dobi od 93 lunarne godine, odnosno implicitno rođen 114. AH (732. AD).[3] Suvremeni historičar S. Leder navodi da je rođen najmanje 25 godine prije Avanine smrti tj. do 740. (122. AH), drugim riječima 730-ih godina.[3] C. Pellat piše da je rođen približno 738. (120. AH).[4] Rodno mjesto al-Hajsama bio je irački grad Kufa,[5] a porodica mu je potjecala iz sirijskog grada Manbidža.[4] Sam al-Hajsam tvrdio je da potječe od plemena Banu Taj, ali podatak nije pouzdan i bio je predmetom opovrgavanja još za vrijeme njegovog života,[6] naročito od pjesnika Abu Nuvasa.[4]

Prvi dio života al-Hajsam je proveo u rodnoj Kufi[7] i prema svemu sudeći znanje je stekao kod Abdulaha ibn Ajaša al-Mantufa (u. 775), kufanskog kolekcionara i poznavalaca historijskih materijala,[8] odnosno kod Avane ibn al-Hakama al-Kalbija (u. 764), kufanskog historičara specijaliziranog za omejadsku historiju.[9] Iz Kufe se kasnije preselio u Bagdad,[10] najizglednije tokom vladavine kalifa al-Mansura (vl. 754775),[11] gdje je radio na abasidskom dvoru i izgradio reputaciju eksperta za hadise.[12] Historičari spominju al-Hajsamove uske veze s abasidskim vladarskim dvorom,[13] započete još za vrijeme al-Mansurove vlasti[14] i prema pisanju al-Kiftija kontinuirano nastavljene do vladavine Haruna al-Rašida (vl. 786809).[15] Al-Masudi navodi ga kao učesnika dvorskih sastanaka u doba al-Mahdija (vl. 775785), dok ga ibn Halikan bilježi i kao prijatelja (nadima) kalifa al-Hadija (vl. 785786).[16] Neovisno o konkretnim vezama s vladarima, nedvojbeno je da se kretao među visokim krugovima društva i tako bio upoznat sa zbivanjima na abasidskom dvoru.[11]

Uz al-Hajsamov život vezuju se dvije kontroverze.[4] Zbog tvrdnji da vuče porijeklo od uglednog plemena Banu Taj, upleo se u svađe s pjesnicima, posebno Abu Nuvasom koji mu je posvetio satiričke stihove i optužio ga da falsificira svoje genealoško stablo.[4] Također, zbog vlastitih satiričkih opaski na račun Abasa ibn Abdul-Mutaliba, ashaba i pretka abasidske dinastije, Harun al-Rašid dao ga je uhapsiti i zatvoriti.[17] Iz zatvora je pušten za vrijeme vladavine kalifa al-Amina (vl. 809813).[18] Na temelju al-Hajsamove kunje (Abu Abdul-Rahman) poznato je da je imao sina Abdul-Rahmana.[4] Abul-Ahvas Muhamed ibn al-Hajsam (u. 892), kadija iz Ukbare kojeg često citira Vaki, nije sin al-Hajsama ibn Adija, kao ni izvjesni Muhamed ibn al-Hajsam ibn Adi kojeg spominju al-Tajalisi i ibn al-Natah.[7] Dodatnu konfuziju oko biografske rekonstrukcije ponekad stvara i to što ibn Kutajba u svom Ma'arifu obrađuje drugog al-Hajsama.[4] Al-Džahiz ga je grupirao među haridžite,[4] međutim, po vjeroispovijesti je zapravo pripadao sunitskom islamu.[19] Posljednje godine života al-Hajsam je proveo na imanju al-Hasana ibn Sahla, abasidskog guvernera koji se povukao iz politike i okupio oko sebe krug književnika.[20] Umro je u ibn Sahlovoj rezidenciji u Fam al-Silhu,[21] mjestu smještenom na ušću istoimenog kanala u Tigris, sjeverno od grada Vasita.[20] Godina smrti varira ovisno o izvorima i različito se navodi 206, 207. ili 209. AH (821, 822. ili 824. AD),[22] a prema S. Lederu najpouzdanija je ona srednja.[23]

DjelaUredi / Уреди

Al-Hajsam kao historičar spada među prve predstavnike formativnog perioda ranoislamske historiografije.[24] Prije njega djelovali su još Urvah ibn Zubajr (u. 712), al-Zuhri (u. 742), ibn Ishak (u. 761),[25] Abu Mihnaf (u. 774)[26] i Saif ibn Omar (u. 796), najviše u Medini i Iraku,[25] dok su njegovi suvremenici bili Hišam ibn al-Kalbi (u. 821),[27] al-Vakidi (u. 823),[28] ibn Hišam (u. 835), al-Madaini (u. oko 840), ibn Sad (u. 845) i ibn Hajat (u. 854).[25] U ovo doba pojavljuju se dvije dominantne vrste kronika – prvo kalifske u kojima se događaji slažu prema vladavinama kalifa, a zatim i analističke koje nastaju po uzoru na prethodne.[29] Ibn Ishak u ovom kontekstu predstavlja najranijeg autora kalifske kronike,[29] dok je al-Hajsam prvi analist.[30] Od žanra kalifskih kronika, razvijenog u vrijeme kada je moć kalifa bila na vrhuncu, proizišle su i detaljnije kronike koje listaju ne samo vladare, nego i guvernere, sudije i druge dužnosnike.[29] Sudeći prema zabilježenim naslovima njegovih djela, al-Hajsam pisao je i kronike takve vrste, tematski smještene u lokalne okvire Kufe, Basre i Horasana.[31] Veze s vladarskim dvorom i kreativan način kompiliranja učinili su ga jednim od najboljih izvora za abasidsku državnu upravu ranog 9. vijeka.[32] Al-Hajsam je također značajno doprinio kronologiji hadiskih studija, tada nove discipline čiji je utemeljitelj al-Vakidi.[33]

Poznati naslovi al-Hajsamovih djela su:[34]

Historičari ibn al-Nadim i Jakut al-Hamavi pripisuju al-Hajsamu sveukupno pedesetak naslova,[52] međutim, niti jedno njegovo djelo nije sačuvano u cjelosti.[55] Usprkos tome, velik dio njegovog opusa danas je poznat zahvaljujući prenošenju u djelima kasnijih historičara.[56] Takvi primjeri uključuju:

Al-Hajsamovim djelima na Zapadu se ponajviše bavio S. Leder,[70] njemački arabist i islamolog koji je 1991. objavio "Korpus al-Hajsam ibn Adija (u. 207/822): porijeklo, tradicija i oblikovanje ranih tekstova ahbarske literature" (njem. Das Korpus al-Haitam ibn 'Adī (st. 207/822): Herkunft, Überlieferung, Gestalt früher Texte der aḫbār Literatur), dosad najopsežniju analizu al-Hajsamovog izvornog opusa, temeljenu na habilitaciji s Univerziteta u Frankfurtu iz 1988. godine.[71] Prema Lederu, djela kasnijih autora sadrže oko 1000 individualnih ahbara preuzetih od al-Hajsama.[72] Ahbar (dosl. vijest ili izvještaj) kao sistem prenošenja formira velike dijelove arapske literature, mnogo više od autorstva, budući da autor umjesto izlaganja stavova vlastitim riječima radije citira materijale ranijih autoriteta.[73] Reprodukcija ovog tipa nije prisutna samo u historijskim djelima i hadisima, nego i u većini drugih područja.[73]

U slučaju al-Hajsama, kao i kod brojnih drugih ahbarista, originalnost sadržaja je upitna[74] jer su dokazi za to veoma oskudni i postoji samo nekoliko tekstova ili fragmenata koji mu se mogu direktno pripisati izvan razborite sumnje.[65] Sam al-Hajsam ponekad ima funkciju prenosioca i poziva se na starije autoritete kao što su Kufljanin al-Šabi (u. 721)[75] i Abdulah ibn al-Dahak, doušnik historičara al-Galabija.[76] Čvrsti lanci prenosilaca (isnad) ne jamče autentičnost svih tekstova koji su kasnije pripisani al-Hajsamu s obzirom na to da su prenosioci često uređivali, preformulirali i na druge načine modificirali njegov materijal iz različitih razloga.[77] Ipak, sveobuhvatna analiza S. Ledera pokazala je da su kasnija pripisivanja potpuno novih materijala samo iznimke,[78] zbog čega se al-Hajsamov opus ne bi trebao smatrati plodom kasnije produkcije.[75] Od generacije al-Hajsamovih učenika nadalje, može se pratiti prenošenje tematski definiranih skupova tekstova.[75] Uzimajući u obzir velik broj al-Hajsamovih djela, njihovo tematsko preklapanje i disperziju prikupljene građe, Leder navodi da bi svaki pokušaj grupiranja ahbara prema zabilježenim naslovima bio proizvoljan i labilan.[79]

Al-Hajsamov opus pokriva širok dijapazon tema i nedvojbeno je bio autoritet za razne discipline.[32] Iako je najpoznatiji po svojim historijskim djelima, ibn al-Nadim u Fihristu bilježi da je pisao i ljubavne priče.[33] Usto, prvi je poznati muslimanski pisac o osobama s invaliditetom.[80] Uz ovu seriju o ljudima s manama (masalib), sastavio je i oprečnu seriju djela o ljudima s vrlinama (manakib).[80] Njegova historijska djela okvirno se dijele na drevnu i islamsku historiju, te biografije i genealogije.[4] Autor je jednog od prvih poznatih naslova o haridžitima,[40] a predstavlja i značajan izvor za historiju šijitizma. Primjerice, al-Hajsamovi izvještaji uključuju historiografski kontroverzne detalje vezane za smrt Hasana ibn Alija,[19] kao i najčešće citiranu verziju o testamentu kajsanitskog vođe Abu Hašima.[81]

ReputacijaUredi / Уреди

Reputacija al-Hajsama kao učenjaka bila je kontroverzna još za vrijeme njegovog života.[18] Njegov najoštriji kritičar bio je al-Džahiz koji ga je optužio da izmišlja hadise i izvore, ima površan pristup[6] i iskorištava priče o osobama s invaliditetom isključivo u svrhu zabave.[80] Takve optužbe naišle su na plodno tlo kod brojnih suvremenika[18] i al-Hajsam je u poznim godinama postao omražen do mjere da su mu negirali porijeklo[80] i etiketirali ga haridžitom.[4] Loš glas imao je odjeka i kod kasnijih historičara[33] i muhadisa.[4] Ipak, negativan stav vremenom je revidiran i historičari su počeli tvrditi da su optužbe protiv al-Hajsama bile neutemeljene i plod nečijih ličnih interesa.[80] Također, postoji izgledna mogućnost da je njegovo utamničenje bilo rezultat klevete.[4]

Negativna reputacija prouzročila je sistematsku cenzuru al-Hajsamovih izvještaja,[33] ili pak samo njegovog imena. Al-Džahiz ga tako žestoko kritizira u Buhali, ali ga često citira u Hajavanu i Bajanu.[4] Al-Zahabi u Mizanu al-itidalu i ibn Hadžar al-Askalani u Lisanu al-mizanu gotovo u potpunosti ignoriraju al-Hajsama, međutim, uzimaju u obzir kronologije iz njegovog Tabakata i Tariha.[33] Al-Jakubi u svom djelu evidentno koristi al-Hajsamove naracije, ali bez navođenja imena.[69] Al-Hajsamovo ime ponekad izostavlja i al-Tabari, no više zbog cirkumlokucije nego ignoriranja.[82] S druge strane, al-Masudi u Murudžu al-zahabu opisuje al-Hajsama kao dobro informiranog o arapskoj historiji i često ga citira,[4] kao i al-Balazuri koji je oponašao njegov Tarih al-ašraf.[83]

Stavovi o al-Hajsamu variraju i kod suvremenih historičara. J. Fueck opisuje ga piscem zabavnih djela koji je preferirao historijske teme, uvažava opaske o lažiranju porijekla i tvrdi da je znanje o skandaloznim sjevernoarapskim kronikama koristio za pisanje iz osvete arapskoj aristokraciji koga ga je ismijavala.[33] Na temelju naracije o padu Halida al-Kasrija,[84] S. Leder navodi da al-Hajsam pretvara ahbar u medij književnog izražaja i da u strogom smislu književne kritike više predstavlja pisca nego historičara.[85] W. Madelung smatra ga generalno pouzdanim izvorom,[19] a C. F. Robinson hvali njegov kreativan pristup prenošenju i opisuje ga autoritativnim u odnosu na autore prethodnog vijeka.[32]

ReferenceUredi / Уреди

  1. Vidi:
    Pellat (1986), str. 328.
    Leder (1991), str. 285.
  2. Vidi:
    Pellat (1986), str. 328.
    Leder (1988), str. 74.
    Leder (1991), str. 285-288.
    Fueck (2004), str. 10.
    Ghaly (2010), str. 199.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Leder (1991), str. 291.
  4. 4,00 4,01 4,02 4,03 4,04 4,05 4,06 4,07 4,08 4,09 4,10 4,11 4,12 4,13 4,14 4,15 4,16 4,17 4,18 4,19 4,20 4,21 4,22 4,23 4,24 4,25 Pellat (1986), str. 328.
  5. Vidi:
    Pellat (1986), str. 328.
    Leder (1991), str. 291-292.
    Haider (2011), str. 59.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 Vidi:
    Pellat (1986), str. 328.
    Fueck (2004), str. 10.
  7. 7,0 7,1 Leder (1991), str. 292.
  8. Leder (1991), str. 48. i 287.
  9. Leder (1991), str. 50. i 287.
  10. Vidi:
    Pellat (1986), str. 328.
    Leder (1991), str. 2. i 294.
  11. 11,0 11,1 Leder (1991), str. 294.
  12. Leder (1991), str. 2.
  13. Vidi:
    Pellat (1986), str. 328.
    Leder (1988), str. 74.
    Leder (1991), str. 294.
    Haider (2011), str. 59.
  14. Vidi:
    Pellat (1986), str. 328.
    Leder (1991), str. 294.
  15. Vidi:
    Pellat (1986), str. 328.
    Leder (1988), str. 74.
  16. Leder (1988), str. 74.
  17. Vidi:
    Pellat (1986), str. 328.
    Leder (1991), str. 303.
    Ghaly (2010), str. 90.
  18. 18,0 18,1 18,2 Vidi:
    Pellat (1986), str. 328.
    Ghaly (2010), str. 90.
  19. 19,0 19,1 19,2 Madelung (1997), str. 331.
  20. 20,0 20,1 Leder (1991), str. 2. i 291.
  21. Vidi:
    Pellat (1986), str. 328.
    Leder (1991), str. 2. i 291.
  22. Vidi:
    Pellat (1986), str. 328.
    Ghaly (2010), str. 90. i 199.
    Haider (2011), str. 59.
    Shuraydi (2014), str. 371.
  23. Vidi:
    Leder (1988), str. 68.
    Leder (1990), str. 75.
    Leder (1991), str. 2.
    Robinson (2003), str. xiv, 38. i 140.
    Rosenthal (2014), str. 913.
  24. Vidi:
    Pellat (1986), str. 328.
    Robinson (2003), str. xiv, 38. i 47.
    Fueck (2004), str. 10.
  25. 25,0 25,1 25,2 Robinson (2003), str. xiv.
  26. Vidi:
    Pellat (1986), str. 328.
    Robinson (2003), str. xiv.
  27. Vidi:
    Pellat (1986), str. 328.
    Leder (1988), str. 76.
  28. Vidi:
    Robinson (2003), str. xiv.
    Fueck (2004), str. 10.
  29. 29,0 29,1 29,2 Robinson (2003), str. 47.
  30. Vidi:
    Leder (1991), str. 254.
    Robinson (2003), str. 38. i 47.
  31. Robinson (2003), str. 140.
  32. 32,0 32,1 32,2 Robinson (2003), str. 38.
  33. 33,0 33,1 33,2 33,3 33,4 33,5 33,6 Fueck (2004), str. 10.
  34. Leder (1991), str. 28-32.
  35. 35,0 35,1 Vidi:
    Pellat (1986), str. 328.
    Leder (1991), str. 31.
  36. Vidi:
    Pellat (1986), str. 328.
    Leder (1991), str. 31. i 254.
    Fueck (2004), str. 10.
  37. Leder (1991), str. 254.
  38. Vidi:
    Pellat (1986), str. 328.
    Leder (1991), str. 28. i 32.
  39. Leder (1991), str. 33-34.
  40. 40,0 40,1 Vidi:
    Leder (1988), str. 69.
    Leder (1991), str. 31.
  41. Vidi:
    Pellat (1986), str. 328.
    Shuraydi (2014), str. 371.
  42. Vidi:
    Pellat (1986), str. 328.
    Leder (1991), str. 32.
  43. Leder (1991), str. 81.
  44. Vidi:
    Pellat (1986), str. 328.
    Leder (1991), str. 31. i 269.
    Fueck (2004), str. 10.
  45. Shuraydi (2014), str. 371.
  46. Vidi:
    Leder (1991), str. 31. i 84.
    Rosenthal (2014), str. 913.
  47. Leder (1991), str. 11. i 43.
  48. Leder (1991), str. 28.
  49. Leder (1991), str. 31.
  50. Vidi:
    Pellat (1986), str. 328.
    Leder (1991), str. 34.
  51. Vidi:
    Pellat (1986), str. 328.
    Leder (1988), str. 69.
    Fueck (2004), str. 10.
    Ghaly (2010), str. 90. i 199.
  52. 52,0 52,1 Vidi:
    Pellat (1986), str. 328.
    Ghaly (2010), str. 199.
  53. Vidi:
    Bosworth (15.12.1988)
    Ghaly (2010), str. 199.
  54. 54,0 54,1 Ghaly (2010), str. 199.
  55. Vidi:
    Pellat (1986), str. 328.
    Leder (1988), str. 68-69.
    Robinson (2003), str. 38.
    Ghaly (2010), str. 199.
    Rosenthal (2014), str. 913.
  56. Vidi:
    Leder (1988), str. 68-69.
    Robinson (2003), str. 38.
    Ghaly (2010), str. 199.
  57. 57,0 57,1 Vidi:
    Pellat (1986), str. 328.
    Leder (1988), str. 71.
  58. Vidi:
    Leder (1988), str. 80.
    Leder (1990), str. 75-78.
    Haider (2011), str. 59.
  59. Vidi:
    Pellat (1986), str. 328.
    Haider (2011), str. 59.
  60. 60,0 60,1 60,2 60,3 Leder (1988), str. 73.
  61. Vidi:
    Pellat (1986), str. 328.
    Leder (1990), str. 75-79.
  62. Leder (1988), str. 73. i 78.
  63. Leder (1988), str. 72.
  64. Vidi:
    Pellat (1986), str. 328.
    Leder (1988), str. 73.
  65. 65,0 65,1 Leder (1988), str. 69.
  66. Vidi:
    Pellat (1986), str. 328.
    Leder (1988), str. 69.
    Leder (1990), str. 77. i 82.
    Robinson (2003), str. 140.
    Fueck (2004), str. 10.
    Ghaly (2010), str. 199.
    Shuraydi (2014), str. 371.
  67. Leder (1988), str. 78.
  68. Leder (1988), str. 69. i 72.
  69. 69,0 69,1 Haider (2011), str. 59.
  70. Vidi:
    Robinson (2003), str. 38.
    Rosenthal (2014), str. 913.
  71. Vidi:
    Leder (1988), str. 69.
    Leder (1990), str. 75.
    Leder (1991), str. iv.
    Robinson (2003), str. 38.
    Rosenthal (2014), str. 913.
  72. Leder (1988), str. 68.
  73. 73,0 73,1 Leder (1988), str. 67.
  74. Vidi:
    Leder (1988), str. 69.
    Robinson (2003), str. 38.
  75. 75,0 75,1 75,2 Leder (1988), str. 80.
  76. Leder (1988), str. 75.
  77. Vidi:
    Leder (1988), str. 69-74.
    Robinson (2003), str. 38.
  78. Vidi:
    Leder (1988), str. 79.
    Robinson (2003), str. 38.
  79. Leder (1988), str. 69-70.
  80. 80,0 80,1 80,2 80,3 80,4 Ghaly (2010), str. 90.
  81. Haider (2011), str. 49-50. i 59.
  82. Leder (1990), str. 78.
  83. Bosworth (15.12.1988)
  84. Leder (1990), str. 75-77.
  85. Leder (1990), str. 96.

LiteraturaUredi / Уреди